Wat is er mis met de psychiatrie (?)

Mishandelingen – isoleercel – gedwongen opname – ect (electroshocks) – iatrogene neerwaartse spiraal – platspuiten – drogering – stigmatisering – - oogsterij – misinformatie – leugens aanpraten aan ouders en patienten mensen ziek maken – niemand genezen – ziektes aanpraten – sociale isolatie – verarming – traumatisering – etc… Isoleercel Dagelijks worden psychiatrische patiënten in de isoleercel gestoken omdat ze protesteren tegen hun onterechte (mis)behandeling. De Routine is: kleren uit in ondergoed, witte schort aan al dan niet vastgeketend. Indien er geen vrijwillige medewerking is wordt de persoon uitgekleed door verpleegkundigen. Vooral voor vrouwen, maar ook mannen is dit een traumatiserende ervaring, vooral het psychologische aspect omdat de mishandelingen door meerdere verpleegkundigen die een protesterende vrouw of man uitkleden en vastketenen, gewoon normaal geacht wordt. Waardoor er eigenlijk niks of weinig mensen klacht durven neerleggen. Tegelijkertijd worden mensen die deze verhalen achteraf opbiechten zelden geloofd en zelf gek geacht, men ziet het als een vorm van hervallen in een geestesziekte ook al gebeurt dit dagelijks in België, Nederland en andere landen in de wereld. Primaire Indoctrinatie van psychiatrie in onze maatschappij. Het idee moet in je leven dat er iets mis is met je, dat er iets scheelt met je, zolang je dit gelooft ben je vatbaar voor indoctrinatie, pesterijen en diagnosen of psychiatrische behandeling(syn:mishandeling). Er is iets mis met je er scheelt iets met jou, dit is uiteraard louter onzin en de oorzaak van diagnosen bij jonge mensen of kinderen maar ook volwassenen, + anderen rond om jou moeten dit idee ook in jou pompen. Mensen kunnen echt ziek gemaakt worden door hun te doen geloven dat ze ziek zijn of ergens aan lijden, ze verkeerd zijn, anders zijn, of iets mis is met hen. Je moet ook geloven dat er zoiets bestaat als een geestesziekte, dat geestesziektes ontdekt zijn en niet uitgevonden zoals het werkelijk gebeurt door het DSM (Diagnostical Statistical Manual) comité van de APA(American psychiatric Association). Je moet ook geloven dat men kan bewijzen dat je geestesziek bent en dat dit ook waar is, ook als is er geen enkel psychiatrisch label of diagnose waar er ook maar enig bewijs voor is dat ze bestaat noch dat je er aan kan lijden. Secundaire indoctrinatie Meermaals wordt er gehamerd dat je de ‘schuld’ of oorzaak altijd bij jezelf moet zoeken, ook al is dit niet het geval. Op deze manier durven mensen ook zelden klacht in te dienen want de misbruikte persoon/patiënt denkt dat hij of zij in fout is of dat anderen dat ook denken van hem of haar. Een fenomeen analoog aan pedofilie waar het misbruikte kind aangeleerd wordt dat de aangedane of gedwongen handelingen haar of zijn eigen fout zijn. Dit allemaal omdat verpleegkundigen en psychiaters na uw behandeling niet zouden moeten wakker liggen van de mishandelingen die ze dagelijks uitvoeren met patiënten en dus represailles moeten verwachten. Verdere indoctrinatie gaat ahv het ‘diagnosticeren’ of aanpraten van ziektes, vaak zit het geloof al verankerd in de cultuur van onze hedendaagse maatschappij, ook al bestaat er niet zoiets als een geestesziekte, mensen geloven er in. U bent ziek! U bent Borderline, u bent depressief ook al zegt u van neen. U bent psychotisch ook al spreekt u de waarheid, u bent neurotisch ook al gedraagt u zich normaal. U bent autistisch ook al bent u eigenlijk gewoon getraumatiseerd. U heeft adhd, ook al bent u gewoon het slachtoffer van een psychiater, groepspest of leugenaars. U bent bipolair, ook al zitten er gewoon ambetante mensen in uw omgeving waar u niet van door hebt dat ze u stokken in de wielen steken op bepaalde momenten. Laat u niet stresseren, denk het uwe. Dit allemaal om patiënten het zwijgen op te leggen en de farmaceutische industrie haar omzet te verhogen en te garanderen, trap er dus niet in en doe je mond open. Weet ook dat u nooit verplicht bent om te gehoorzamen naar autoriteit of gezag. We verwijzen hierbij naar de experimenten van Milgram, Solomon E. Asch en Stanford Prison experiment als argument indien u gevraagd of verwacht wordt: onethisch te handelen of tegen uw principes en moraal of mensenrechten te schenden, mag weigeren de autoriteit te negeren en te niet te doen. Drogering Verplicht toedienen van medicijnen die een patiënt niet wenst of ook gevaarlijk kunnen zijn voor de gezondheid van het individu, vele psychiatrische medicijnen kunnen bij zwangere vrouwen ook geboorte afwijkingen veroorzaken of bij mannen tijdelijke en zelf permanente steriliteit tot gevolg hebben. Ze kunnen gebruikt worden om een individu geestelijk te onderdrukken en het zwijgen op te leggen of te weerhouden om voor diens rechten op te komen of te protesteren. Bevoorbeeld kalmeringsmiddelen of neuroleptica kunnen acute vermoeidheid en slaperigheid veroorzaken als neveneffecten tot ontwikkeling van diabetes. ect + isoleercel Ook worden patiënten die vertellen dat ze electroshocks gekregen hebben van 220V of meer door hun hoofd zelden geloofd, de doorsnee mens die niet in aanraking komt met psychiatrie heeft geen weet van de mishandelingen die gebeuren achter de witte muren van instellingen en ziet deze verhaaltjes dan ook als een symptoom van geestesziekte. Hierdoor worden mensen die psychiatrisch opgenomen zijn geweest zelden geloofd en het spreken van de waarheid gezien als een vorm van hervallen in symptomen, op die manier kan dit systeem blijven bestaan en kan het verkrachten en aanranden van mensen die geestesziek geacht worden voortgezet worden. Zelden hebben ze de nodige kennis of weet om een procedure of klacht neer te leggen. Ze hebben schrik van de politie die samenwerkt met psychiaters en hen eerder geloven, hierdoor worden ze ook vervreemd van de maatschappij en kennen ze onvoldoende hun rechten om deze problematiek aan te geven bij het gerecht. Mensen kunnen in isoleercellen tot maanden lang opgesloten worden, mensen die geen familie hebben en zich verzetten tegen een psychiatrische behandeling zijn aan hun lot overgelaten . Psychiatrisch verpleegkundigen, dokters en bevoegden kunnen letterlijk doen met hun patiënten wat ze willen als zij geen vrienden of familie genoeg hebben om de mishandelingen te ontdekken. Gedwongen opname – collocatie – dringende en niet-dringende vorm Indien er zich een incident voordoet, u gedraagt zich emotioneel, buitensporig, schrijft liefdesbrieven, er is een aanwijzing dat u geestesziek bent(dsm4 ICD-10), u wenst zich in aanraking met politie of een urgentie arts niet vrijwillig te laten opnemen. Meestal wordt er enorm gesjoemeld met deze criteria en slaagt men er in iedereen naar believe uit diens burgerrechten te ontzetten, hierdoor worden mensen waarvan aangenomen wordt dat ze aan bepaalde symptomen lijden veel gemakkelijker ontnomen van hun burgerrechten dan andere burgers. Discriminatie, ongelijke rechten. Zelfs tegen de grondwet, maar dagelijks uitgevoerd. Er is geen enkele objectieve manier om aan te tonen dat een persoon voldoet aan de volgende criteria: 1° de persoon moet aan een psychiatrische aandoening lijden (cf. 2.1) 2° de persoon brengt als gevolg van deze aandoening zijn eigen leven en/of integriteit en/of die van andere mensen in gevaar (cf. 2.2) 3° de persoon heeft een behandeling nodig en weigert deze vrijwillig te ondergaan (cf. 2.3) 4° het is niet mogelijk een andere behandeling toe te passen (cf. 2.4) Wij willen op deze site ook ruimschoots aandacht en ruimte geven aan mensen met een persoonlijk verhaal. Dus de ervaringen van mensen die de andere zijde van psychiatrische “hulp” hebben ondervonden. De slachtoffers van subjectieve diagnoses, psychiatrische (over)medicatie, dwang behandelingen, gedwongen opnames etc, moeten een kans krijgen om hun vehaal te vertellen, klik hier voor die persoonlijke verhalen. Als u, uw familieleden, uw vrienden of bekenden, een slechte ervaring hebben metde psychiatrie en u uw ervaring bekend wil maken maak dan ook gebruikvan deze mogelijkheid. klik hier en schrijf uw verhaal Ook voor eventuele vragen en reacties.	Er zijn wereldwijd een groot aantal zaken mis met de geestelijke gezondheidszorg. De patiënt verzoekt om hulp om een probleem op te lossen. De psychiatrie doet echter niet aan probleemoplossing maar aan symptoombestrijding. Dit betekent in de praktijk dat de persoon met een hulpvraag een ‘stoornis’ opgeplakt krijgt en ‘behandeld’ wordt. Behandelingen bestaan uit het toedienen van psychiatrische medicatie die de ‘symptomen’ onderdrukken. Tegen deze middelen zijn vele internationale waarschuwingen afgegeven vanwege gevaarlijke bijwerkingen. Een andere gangbare behandeling is het geven van elektroshocks. Aan het oorspronkelijke probleem waar de patiënt hulp voor zocht, wordt geen aandacht besteed. Brochure De psychiatrische diagnoses zijn niet wetenschappelijk onderbouwd en berusten op meningen, opinies en leugens. De “behandelingen” veroorzaken vaak blijvende schade aan het individu en zijn/haar lichaam. De geschiedenis bewijst dat het handelen van de psychiatrie zich richt op het onderdrukken van de persoonlijkheid. Wereldwijd worden er meer mensen ziek gemaakt dan ‘geholpen’ door psychiaters en psychologen. De psychiatrische beroepsgroep beweert de enige deskundige te zijn op het gebied van geestelijke gezondheid en “ziekten” van de geest. De feiten laten echter iets anders zien: 1. PSYCHIATRISCHE “STOORNISSEN” ZIJN NIET HETZELFDE ALS LICHAMELIJKE ZIEKTEN. In de geneeskunde bestaan duidelijke criteria voor ziekten: een voorspelbare groep symptomen met een bewezen, vastgestelde oorzaak of begrip van hun samenstelling en functie. Koorts en koude rillingen zijn symptomen. Malaria en tyfus zijn ziekten. Het bestaan van ziekten wordt bewezen door objectief bewijs en lichamelijke testen. Vooralsnog is er geen bewijs voor het bestaan van geestelijke “ziekten”. 2. PSYCHIATERS BEHANDELEN ALLEEN GEESTELIJKE “STOORNISSEN”, GEEN AANGETOONDE ZIEKTEN. Terwijl de geneeskunde ziekten behandelt, kan de psychiatrie alleen “stoornissen” behandelen. Zonder een oorzaak of fysiologie wordt een groep symptomen, die bij veel verschillende patiënten wordt gezien, een stoornis of syndroom genoemd. Psychiater Joseph Glenmullen, verbonden aan de Universiteit van Harvard, zegt dat in de psychiatrie “alle diagnoses enkel syndromen [of stoornissen] zijn, groepen van symptomen waarvan wordt verondersteld dat ze samenhangen, geen ziekten.” Dr. Thomas Szasz, emeritus professor in de psychiatrie, stelt: “Er is geen bloedtest of andere biologische test om de aanwezigheid of afwezigheid van een geestelijke ziekte vast te stellen, zoals die wel bestaan voor de meeste lichamelijke ziekten.” 3. DE PSYCHIATRIE HEEFT NOG NOOIT DE OORZAAK VAN EEN “GEESTELIJKE STOORNIS” VASTGESTELD. Toonaangevende psychiatrische organisaties zoals de World Psychiatric Association en het Amerikaanse National Institute of Mental Health geven toe dat psychiaters geen oorzaken van of geneeswijzen voor geestelijke stoornissen kennen, en ze weten ook niet wat hun “behandelingen” precies doen bij een patiënt. Ze hebben alleen theorieën en verdeelde meningen over hun diagnoses en methoden die elke wetenschappelijke basis missen. Zoals een voormalig woordvoerder van de World Psychiatric Association stelde: “De tijd dat psychiaters dachten dat ze geestelijke ziekten konden genezen is voorbij. In de toekomst zullen de geesteszieken moeten leren leven met hun ziekte.” 4. DE THEORIE DAT GEESTELIJKE STOORNISSEN EEN GEVOLG ZIJN VAN EEN “CHEMISCHE ONEVENWICHTIGHEID” IN DE HERSENEN, IS EEN ONBEWEZEN MENING, GEEN FEIT. Een heersende psychiatrische theorie (die een grote rol speelt bij de verkoop van bewustzijnsveranderende drugs) is dat geestelijke stoornissen een gevolg zijn van een chemische onevenwichtigheid in de hersenen. Net als bij hun andere theorieën, is er ook hier geen biologisch of andersoortig bewijs om die te onderbouwen. Dr. Eliot Valenstein, vertegenwoordiger van een grote groep medische en biochemische experts, schrijver van Blaming the Brain, zegt: “Er bestaan geen testen die de chemische status van de hersenen van een levende persoon kunnen vaststellen.” 5. ALLEDAAGSE PROBLEMEN WORDEN NIET VEROORZAAKT DOOR DE HERSENEN. Mensen kunnen problemen en tegenslagen in het leven, die kunnen leiden tot geestelijke problemen, soms als heel ernstig ervaren. Maar het pretenderen dat deze problemen worden veroorzaakt door ongeneeslijke “hersenziekten” die alleen verlicht kunnen worden met gevaarlijke pillen, is oneerlijk, schadelijk en vaak dodelijk. Zulke drugs richten vaak meer schade aan dan een verdovend middel en zijn in staat om iemand tot geweld of zelfmoord aan te zetten. Ze maskeren de werkelijke oorzaak van problemen en verzwakken het individu, waardoor hem of haar de mogelijkheid en de hoop wordt ontnomen om werkelijk te herstellen. Wij willen u met onze DVD ook een duidelijk beeld geven van de oorsprong en weg die de psychiatrie heeft afgelegd, mocht u de tijd hebben kan u hem hier ook bekijken: Seksueel misbruik van Patiënten. Psychiaters en psychologen beschouwen het verkrachten van een patiënt zelden als verkrachting. In plaats daarvan wordt het verzachtend “seksueel contact”, een “seksuele relatie” of “het overschrijden van grenzen” genoemd wanneer één van haar leden zichzelf, vaak met behulp van drugs of elektroshock behandeling, seksueel opdringt aan een patiënt. Onderzoeken in talloze landen onthullen dat tussen de 10% en 25% van de psychiaters en psychologen toegeven dat ze hun patiënten seksueel misbruiken. Hoewel verkrachting door een psychiater een juridisch strafbaar feit is, worden de meeste verkrachtingszaken door organisaties die zich bezig houden met toezicht op het handelen van psychiaters en psychologen afgehandeld als “professioneel wangedrag”. Het zogenaamde ethische systeem dat door psychiaters gebruikt wordt, wordt wereldwijd aangevallen als te zacht en ongeschikt. Een Canadees onderzoek onder psychiaters uit 1997 onthulde dat van de 10% van de psychiaters die toe gaf zijn patiënten seksueel te misbruiken, 80% dat meerdere malen deed. Velen van hen hadden persoonlijk analyse of psychotherapie gehad in een niet succesvolle poging om zichzelf te rehabiliteren. In een Engels onderzoek uit 1999 onder psychologen, naar seksueel contact tussen patiënten en therapeuten, rapporteerde 25% van de ondervraagden dat ze patiënten hadden behandeld die seksueel contact hadden gehad met een andere therapeut. Duitsland rapporteerde dat 50% van de geregistreerde psychologen en psychotherapeuten niet geschikt zijn als beoefenaars omdat ze meer problemen hebben dan hun patiënten. Een derde van de patiënten die deze beoefenaars van de geestelijke gezondheidszorg bezochten, claimde dat ze geestelijk of seksueel door hen waren misbruikt. Duitsland rapporteerde dat 50% van de geregistreerde psychologen en psychotherapeuten niet geschikt zijn als beoefenaars omdat ze meer problemen hebben dan hun patiënten. Eenderde van de patiënten die deze beoefenaars van de geestelijke gezondheidszorg bezochten, claimde dat ze geestelijk of seksueel door hen waren misbruikt. Hoewel verkrachting door een psychiater een juridisch strafbaar feit is, worden de meeste verkrachtingszaken door organisaties die toezicht houden op het handelen van psychiaters en psychologen afgehandeld als “professioneel wangedrag”. Deze organisaties besluiten welke disciplinaire maatregel er opgelegd moet worden. Als je deze lijn doortrekt, zou het lot van een loodgieter die een klant verkracht bepaald moeten worden door de Vakorganisatie van Loodgieters. Dit zal natuurlijk nooit gebeuren, net zo min als het de professionele toezichthoudende organisaties toegestaan zou moeten worden om als rechtbank op te treden. Vooral niet als ze al bewezen hebben dat ze niet vertrouwd kunnen worden. Het zogenaamde ethische systeem dat door psychiaters gebruikt wordt, wordt wereldwijd aangevallen als te zacht en ongeschikt. In 1996 claimde de World Psychiatric Association (WPA) dat: “Ethisch gedrag gebaseerd is op het individuele besef van verantwoordelijkheid van de psychiaters tegenover hun patiënt en op hun beoordeling van wat correct en passend gedrag is. Standaards en invloeden van buiten zoals professionele gedragscodes, het bestuderen van ethiek, of het instellen van richtlijnen of wetten zullen geen garantie zijn voor het ethisch beoefenen van de geneeskunde.” Laten we eens kijken naar de Australische psychiater Paul Stenberg. Hij nam zijn patiënt mee naar een bubbelbad in een sporthal waar hij haar borsten en vagina masseerde terwijl hij haar vertelde dat dit “therapie” was. Hij had seksuele gemeenschap met een andere patiënte en suggereerde dat ze eens heroïne moest proberen. In 2000 leverde Stenberg vrijwillig zijn vergunning in en hij beloofde het Medisch Tuchtcollege dat hij nergens ter wereld meer zou praktiseren. Het Tuchtcollege vond dat zijn initiatief “het publiek afdoende zou beschermen”. Binnen twee jaar misbruikte Stenberg weer patiënten, die hij dus niet had mogen behandelen. Maar als ze in het justitiële systeem terecht komen, worden psychiaters en psychologen wel degelijk vervolgd wegens seksueel misbruik van patiënten en wordt er rechtgesproken: In mei 2004 werd de Engelse psychiater Michael Haslam tot drie jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens zedendelicten tegen drie vrouwelijke patiënten terwijl hij werkte bij de National Health Service in de tachtiger jaren. Op 31 oktober 2002 werd de Franse psychotherapeut Jeanne-Pierre Tremel veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf wegens het verkrachten en seksueel misbruiken van twee patiënten. Tremel, 52 jaar oud, claimde dat zijn “behandeling” was gebaseerd op een “Oosterse traditie”waarin “oudere mannen meisjes kennis lieten maken met seksuele praktijken”. Op 4 juli 2002 werd psychiater Kolathur Unni uit Londen voor 18 maanden opgesloten wegens het seksueel aanranden van een vrouwelijke patiënte tijdens een hypnotherapie sessie. Unni had een geschiedenis van seksueel misbruik van patiënten en was al uit het beroepsregister van Nieuw-Zeeland verwijderd wegens soortgelijke voorvallen. In februari 2004 verloor de Canadese psychiater John Orpin zijn hoger beroep tegen een veroordeling uit 1998 wegens het seksueel misbruiken van vrouwelijke patiënten tijdens bizarre hypnose sessies. Terwijl de vrouwen Hoewel verkrachting door een psychiater een juridisch strafbaar feit is, worden de meeste verkrachtingszaken door organisaties die toezicht houden op het handelen van psychiaters en psychologen afgehandeld als “professioneel wangedrag”. Deze organisaties besluiten welke disciplinaire maatregel er opgelegd moet worden. Als je deze lijn doortrekt, zou het lot van een loodgieter die een klant verkracht bepaald moeten worden door de Vakorganisatie van Loodgieters. Dit zal natuurlijk nooit gebeuren, net zo min als het de professionele toezichthoudende organisaties toegestaan zou moeten worden om als rechtbank op te treden. Vooral niet als ze al bewezen hebben dat ze niet vertrouwd kunnen worden. Het zogenaamde ethische systeem dat door psychiaters gebruikt wordt, wordt wereldwijd aangevallen als te zacht en ongeschikt. In 1996 claimde de World Psychiatric Association (WPA) dat: “Ethisch gedrag gebaseerd is op het individuele besef van verantwoordelijkheid van de psychiaters tegenover hun patiënt en op hun beoordeling van wat correct en passend gedrag is. Standaards en invloeden vanbuiten zoals professionele gedragscodes, het bestuderen van ethiek, of het instellen van richtlijnen of wetten zullen geen garantie zijn voor het ethisch beoefenen van de geneeskunde.” Laten we eens kijken naar de Australische psychiater Paul Stenberg. Hij nam zijn patiënt mee naar een bubbelbad in een sporthal waar hij haar borsten en vagina masseerde terwijl hij haar vertelde dat dit “therapie” was. Hij had seksuele gemeenschap met een andere patiënte en verdoofd waren pleegde hij sodomie en verkrachtte hij hen. Sommigen werden vastgebonden aan de muren geslagen met een riem. Dr.Orpin vertelde hen dat zijn penis een “helende staf” was en dat verkrachting “onvoorwaardelijke liefde voorstelde”. Hij gaf toe schuldig te zijn aan aanranding en seksuele mishandeling van twee vrouwen. Hij kreeg één jaarvoorwaardelijk waarbij rekening werd gehouden met de 13 maanden dat hij in voorarrest had gezeten. Op 11 februari 1998 werd William Cone, een psychiater uit Missouri, veroordeeld tot 133 jaar gevangenisstraf voor een afwijkende vorm van seksueel misbruik van twee patiënten. Cone vertelde de vrouwen dat zij te vroeg van de borst waren afgehaald en dat zij “zich opnieuw moesten hechten” het geen betekende dat ze seks met hem moesten hebben. Om ze te overtuigen gaf hij ze grote hoeveelheden psychiatrische drugs waar ze aan verslaafd raakten. Cone claimde dat hij leed aan “alcoholisme en seksuele afhankelijkheid”, een vorm van “morele krankzinnigheid teweeggebracht door zijn obsessieve preoccupatie met zijn werk, macht enperfectie…” De Officier van Justitie, David Cosgrove, vertelde aan de rechtbank: “Hij[Cone] is een roofdier…. Deze mensen kwamen bij hem om genezen te worden en hij beschadigde ze. Ik heb nog nooit iemand aangeklaagd die zoveel pijn en schade heeft toegebracht aan zoveel mensen. Er moet een boodschap afgegeven worden aan deze verdachte en aan alle anderen in dezelfde positie.”Op dit moment zijn er meer dan 25 wetten in Australië, Duitsland, Israël, Zweden, en de Verenigde Staten om het stijgende aantal seksuele misdrijven door beoefenaars van de geestelijke gezondheidszorg, aan te pakken. Met een potentieel van 65.000 psychiaters en psychologen op de wereld die hun patiënten seksueel misbruiken, is een wereldwijd antwoord nodig.
Als je één keer emotioneel doet ben je voor een psychiater een psychopaat of geesteszieke etc, dit is tegen de rechten van de mens en zorgt tevens voor een oogstmaatschappij.	Uiteindelijk zijn het de kinderen die zich de onwetendheid/ dwaasheid/geloof van moeders en vaders in dokters, CLB, psychiaters, psychologen moeten bekopen – Hier wil CCHR iets aan veranderen.

Mishandelingen – isoleercel – gedwongen opname – ect (electroshocks) – iatrogene neerwaartse spiraal – platspuiten – drogering – stigmatisering – - oogsterij – misinformatie – leugens aanpraten aan ouders en patienten mensen ziek maken – niemand genezen – ziektes aanpraten – sociale isolatie – verarming – traumatisering – etc…

Isoleercel

Dagelijks worden psychiatrische patiënten in de isoleercel gestoken omdat ze protesteren tegen hun onterechte (mis)behandeling.
De Routine is: kleren uit in ondergoed, witte schort aan al dan niet vastgeketend. Indien er geen vrijwillige medewerking is wordt de persoon uitgekleed door verpleegkundigen. Vooral voor vrouwen, maar ook mannen is dit een traumatiserende ervaring, vooral het psychologische aspect omdat de mishandelingen door meerdere verpleegkundigen die een protesterende vrouw of man uitkleden en vastketenen, gewoon normaal geacht wordt. Waardoor er eigenlijk niks of weinig mensen klacht durven neerleggen. Tegelijkertijd worden mensen die deze verhalen achteraf opbiechten zelden geloofd en zelf gek geacht, men ziet het als een vorm van hervallen in een geestesziekte ook al gebeurt dit dagelijks in België, Nederland en andere landen in de wereld.

Primaire Indoctrinatie van psychiatrie in onze maatschappij.

Het idee moet in je leven dat er iets mis is met je, dat er iets scheelt met je, zolang je dit gelooft ben je vatbaar voor indoctrinatie, pesterijen en diagnosen of psychiatrische behandeling(syn:mishandeling). Er is iets mis met je er scheelt iets met jou, dit is uiteraard louter onzin en de oorzaak van diagnosen bij jonge mensen of kinderen maar ook volwassenen, + anderen rond om jou moeten dit idee ook in jou pompen. Mensen kunnen echt ziek gemaakt worden door hun te doen geloven dat ze ziek zijn of ergens aan lijden, ze verkeerd zijn, anders zijn, of iets mis is met hen. Je moet ook geloven dat er zoiets bestaat als een geestesziekte, dat geestesziektes ontdekt zijn en niet uitgevonden zoals het werkelijk gebeurt door het DSM (Diagnostical Statistical Manual) comité van de APA(American psychiatric Association). Je moet ook geloven dat men kan bewijzen dat je geestesziek bent en dat dit ook waar is, ook als is er geen enkel psychiatrisch label of diagnose waar er ook maar enig bewijs voor is dat ze bestaat noch dat je er aan kan lijden.

Secundaire indoctrinatie

Meermaals wordt er gehamerd dat je de ‘schuld’ of oorzaak altijd bij jezelf moet zoeken, ook al is dit niet het geval. Op deze manier durven mensen ook zelden klacht in te dienen want de misbruikte persoon/patiënt denkt dat hij of zij in fout is of dat anderen dat ook denken van hem of haar. Een fenomeen analoog aan pedofilie waar het misbruikte kind aangeleerd wordt dat de aangedane of gedwongen handelingen haar of zijn eigen fout zijn. Dit allemaal omdat verpleegkundigen en psychiaters na uw behandeling niet zouden moeten wakker liggen van de mishandelingen die ze dagelijks uitvoeren met patiënten en dus represailles moeten verwachten. Verdere indoctrinatie gaat ahv het ‘diagnosticeren’ of aanpraten van ziektes, vaak zit het geloof al verankerd in de cultuur van onze hedendaagse maatschappij, ook al bestaat er niet zoiets als een geestesziekte, mensen geloven er in. U bent ziek! U bent Borderline, u bent depressief ook al zegt u van neen. U bent psychotisch ook al spreekt u de waarheid, u bent neurotisch ook al gedraagt u zich normaal. U bent autistisch ook al bent u eigenlijk gewoon getraumatiseerd. U heeft adhd, ook al bent u gewoon het slachtoffer van een psychiater, groepspest of leugenaars. U bent bipolair, ook al zitten er gewoon ambetante mensen in uw omgeving waar u niet van door hebt dat ze u stokken in de wielen steken op bepaalde momenten. Laat u niet stresseren, denk het uwe. Dit allemaal om patiënten het zwijgen op te leggen en de farmaceutische industrie haar omzet te verhogen en te garanderen, trap er dus niet in en doe je mond open. Weet ook dat u nooit verplicht bent om te gehoorzamen naar autoriteit of gezag. We verwijzen hierbij naar de experimenten van Milgram, Solomon E. Asch en Stanford Prison experiment als argument indien u gevraagd of verwacht wordt: onethisch te handelen of tegen uw principes en moraal of mensenrechten te schenden, mag weigeren de autoriteit te negeren en te niet te doen.

Drogering

Verplicht toedienen van medicijnen die een patiënt niet wenst of ook gevaarlijk kunnen zijn voor de gezondheid van het individu, vele psychiatrische medicijnen kunnen bij zwangere vrouwen ook geboorte afwijkingen veroorzaken of bij mannen tijdelijke en zelf permanente steriliteit tot gevolg hebben. Ze kunnen gebruikt worden om een individu geestelijk te onderdrukken en het zwijgen op te leggen of te weerhouden om voor diens rechten op te komen of te protesteren. Bevoorbeeld kalmeringsmiddelen of neuroleptica kunnen acute vermoeidheid en slaperigheid veroorzaken als neveneffecten tot ontwikkeling van diabetes.

ect + isoleercel

Ook worden patiënten die vertellen dat ze electroshocks gekregen hebben van 220V of meer door hun hoofd zelden geloofd, de doorsnee mens die niet in aanraking komt met psychiatrie heeft geen weet van de mishandelingen die gebeuren achter de witte muren van instellingen en ziet deze verhaaltjes dan ook als een symptoom van geestesziekte. Hierdoor worden mensen die psychiatrisch opgenomen zijn geweest zelden geloofd en het spreken van de waarheid gezien als een vorm van hervallen in symptomen, op die manier kan dit systeem blijven bestaan en kan het verkrachten en aanranden van mensen die geestesziek geacht worden voortgezet worden. Zelden hebben ze de nodige kennis of weet om een procedure of klacht neer te leggen. Ze hebben schrik van de politie die samenwerkt met psychiaters en hen eerder geloven, hierdoor worden ze ook vervreemd van de maatschappij en kennen ze onvoldoende hun rechten om deze problematiek aan te geven bij het gerecht. Mensen kunnen in isoleercellen tot maanden lang opgesloten worden, mensen die geen familie hebben en zich verzetten tegen een psychiatrische behandeling zijn aan hun lot overgelaten . Psychiatrisch verpleegkundigen, dokters en bevoegden kunnen letterlijk doen met hun patiënten wat ze willen als zij geen vrienden of familie genoeg hebben om de mishandelingen te ontdekken.

Gedwongen opname – collocatie – dringende en niet-dringende vorm

Indien er zich een incident voordoet, u gedraagt zich emotioneel, buitensporig, schrijft liefdesbrieven, er is een aanwijzing dat u geestesziek bent(dsm4 ICD-10), u wenst zich in aanraking met politie of een urgentie arts niet vrijwillig te laten opnemen. Meestal wordt er enorm gesjoemeld met deze criteria en slaagt men er in iedereen naar believe uit diens burgerrechten te ontzetten, hierdoor worden mensen waarvan aangenomen wordt dat ze aan bepaalde symptomen lijden veel gemakkelijker ontnomen van hun burgerrechten dan andere burgers. Discriminatie, ongelijke rechten. Zelfs tegen de grondwet, maar dagelijks uitgevoerd.

Er is geen enkele objectieve manier om aan te tonen dat een persoon voldoet aan de volgende criteria:

1° de persoon moet aan een psychiatrische aandoening lijden (cf. 2.1)

2° de persoon brengt als gevolg van deze aandoening zijn eigen leven en/of integriteit en/of die van andere mensen in gevaar (cf. 2.2)

3° de persoon heeft een behandeling nodig en weigert deze vrijwillig te ondergaan (cf. 2.3)

4° het is niet mogelijk een andere behandeling toe te passen (cf. 2.4)

Wij willen op deze site ook ruimschoots aandacht en ruimte geven aan mensen met een persoonlijk verhaal. Dus de ervaringen van mensen die de andere zijde van psychiatrische “hulp” hebben ondervonden. De slachtoffers van subjectieve diagnoses, psychiatrische (over)medicatie, dwang behandelingen, gedwongen opnames etc, moeten een kans krijgen om hun vehaal te vertellen,

klik hier voor die persoonlijke verhalen.

Als u, uw familieleden, uw vrienden of bekenden, een slechte ervaring hebben metde psychiatrie en u uw ervaring bekend wil maken maak dan ook gebruikvan deze mogelijkheid.

klik hier en schrijf uw verhaal Ook voor eventuele vragen en reacties.

Er zijn wereldwijd een groot aantal zaken mis met de geestelijke gezondheidszorg. De patiënt verzoekt om hulp om een probleem op te lossen. De psychiatrie doet echter niet aan probleemoplossing maar aan symptoombestrijding. Dit betekent in de praktijk dat de persoon met een hulpvraag een ‘stoornis’ opgeplakt krijgt en ‘behandeld’ wordt. Behandelingen bestaan uit het toedienen van psychiatrische medicatie die de ‘symptomen’ onderdrukken. Tegen deze middelen zijn vele internationale waarschuwingen afgegeven vanwege gevaarlijke bijwerkingen. Een andere gangbare behandeling is het geven van elektroshocks. Aan het oorspronkelijke probleem waar de patiënt hulp voor zocht, wordt geen aandacht besteed. Brochure

De psychiatrische diagnoses zijn niet wetenschappelijk onderbouwd en berusten op meningen, opinies en leugens. De “behandelingen” veroorzaken vaak blijvende schade aan het individu en zijn/haar lichaam. De geschiedenis bewijst dat het handelen van de psychiatrie zich richt op het onderdrukken van de persoonlijkheid. Wereldwijd worden er meer mensen ziek gemaakt dan ‘geholpen’ door psychiaters en psychologen.

De psychiatrische beroepsgroep beweert de enige deskundige te zijn op het gebied van geestelijke gezondheid en “ziekten” van de geest. De feiten laten echter iets anders zien:

1. PSYCHIATRISCHE “STOORNISSEN” ZIJN NIET HETZELFDE ALS LICHAMELIJKE ZIEKTEN.

In de geneeskunde bestaan duidelijke criteria voor ziekten: een voorspelbare groep symptomen met een bewezen, vastgestelde oorzaak of begrip van hun samenstelling en functie. Koorts en koude rillingen zijn symptomen. Malaria en tyfus zijn ziekten. Het bestaan van ziekten wordt bewezen door objectief bewijs en lichamelijke testen. Vooralsnog is er geen bewijs voor het bestaan van geestelijke “ziekten”.

2. PSYCHIATERS BEHANDELEN ALLEEN GEESTELIJKE “STOORNISSEN”, GEEN AANGETOONDE ZIEKTEN.

Terwijl de geneeskunde ziekten behandelt, kan de psychiatrie alleen “stoornissen” behandelen. Zonder een oorzaak of fysiologie wordt een groep symptomen, die bij veel verschillende patiënten wordt gezien, een stoornis of syndroom genoemd. Psychiater Joseph Glenmullen, verbonden aan de Universiteit van Harvard, zegt dat in de psychiatrie “alle diagnoses enkel syndromen [of stoornissen] zijn, groepen van symptomen waarvan wordt verondersteld dat ze samenhangen, geen ziekten.” Dr. Thomas Szasz, emeritus professor in de psychiatrie, stelt: “Er is geen bloedtest of andere biologische test om de aanwezigheid of afwezigheid van een geestelijke ziekte vast te stellen, zoals die wel bestaan voor de meeste lichamelijke ziekten.”

3. DE PSYCHIATRIE HEEFT NOG NOOIT DE OORZAAK VAN EEN “GEESTELIJKE STOORNIS” VASTGESTELD.

Toonaangevende psychiatrische organisaties zoals de World Psychiatric Association en het Amerikaanse National Institute of Mental Health geven toe dat psychiaters geen oorzaken van of geneeswijzen voor geestelijke stoornissen kennen, en ze weten ook niet wat hun “behandelingen” precies doen bij een patiënt. Ze hebben alleen theorieën en verdeelde meningen over hun diagnoses en methoden die elke wetenschappelijke basis missen. Zoals een voormalig woordvoerder van de World Psychiatric Association stelde: “De tijd dat psychiaters dachten dat ze geestelijke ziekten konden genezen is voorbij. In de toekomst zullen de geesteszieken moeten leren leven met hun ziekte.”

4. DE THEORIE DAT GEESTELIJKE STOORNISSEN EEN GEVOLG ZIJN VAN EEN “CHEMISCHE ONEVENWICHTIGHEID” IN DE HERSENEN, IS EEN ONBEWEZEN MENING, GEEN FEIT.

Een heersende psychiatrische theorie (die een grote rol speelt bij de verkoop van bewustzijnsveranderende drugs) is dat geestelijke stoornissen een gevolg zijn van een chemische onevenwichtigheid in de hersenen. Net als bij hun andere theorieën, is er ook hier geen biologisch of andersoortig bewijs om die te onderbouwen. Dr. Eliot Valenstein, vertegenwoordiger van een grote groep medische en biochemische experts, schrijver van Blaming the Brain, zegt: “Er bestaan geen testen die de chemische status van de hersenen van een levende persoon kunnen vaststellen.”

5. ALLEDAAGSE PROBLEMEN WORDEN NIET VEROORZAAKT DOOR DE HERSENEN.

Mensen kunnen problemen en tegenslagen in het leven, die kunnen leiden tot geestelijke problemen, soms als heel ernstig ervaren. Maar het pretenderen dat deze problemen worden veroorzaakt door ongeneeslijke “hersenziekten” die alleen verlicht kunnen worden met gevaarlijke pillen, is oneerlijk, schadelijk en vaak dodelijk. Zulke drugs richten vaak meer schade aan dan een verdovend middel en zijn in staat om iemand tot geweld of zelfmoord aan te zetten. Ze maskeren de werkelijke oorzaak van problemen en verzwakken het individu, waardoor hem of haar de mogelijkheid en de hoop wordt ontnomen om werkelijk te herstellen.

Wij willen u met onze DVD ook een duidelijk beeld geven van de oorsprong en weg die de psychiatrie heeft afgelegd, mocht u de tijd hebben kan u hem hier ook bekijken:

Seksueel misbruik van Patiënten.

Psychiaters en psychologen beschouwen het verkrachten van een patiënt zelden als verkrachting. In plaats daarvan wordt het verzachtend “seksueel contact”, een “seksuele relatie” of “het overschrijden van grenzen” genoemd wanneer één van haar leden zichzelf, vaak met behulp van drugs of elektroshock behandeling, seksueel opdringt aan een patiënt. Onderzoeken in talloze landen onthullen dat tussen de 10% en 25% van de psychiaters en psychologen toegeven dat ze hun patiënten seksueel misbruiken.

Hoewel verkrachting door een psychiater een
juridisch strafbaar feit is, worden de meeste
verkrachtingszaken door organisaties die
zich bezig houden met toezicht op het
handelen van psychiaters en psychologen
afgehandeld als “professioneel wangedrag”.
Het zogenaamde ethische systeem dat door
psychiaters gebruikt wordt, wordt wereldwijd
aangevallen als te zacht en ongeschikt.

Een Canadees onderzoek onder psychiaters uit 1997 onthulde dat van de 10% van de psychiaters die toe gaf zijn patiënten seksueel te misbruiken, 80% dat meerdere malen deed. Velen van hen hadden persoonlijk analyse of psychotherapie gehad in een niet succesvolle poging om zichzelf te rehabiliteren. In een Engels onderzoek uit 1999 onder psychologen, naar seksueel contact tussen patiënten en therapeuten, rapporteerde 25% van de ondervraagden dat ze patiënten hadden behandeld die seksueel contact hadden gehad met een andere therapeut.

Duitsland rapporteerde dat 50% van de geregistreerde psychologen en psychotherapeuten niet geschikt zijn als beoefenaars omdat ze meer problemen hebben dan hun patiënten. Een derde van de patiënten die deze beoefenaars van de geestelijke gezondheidszorg bezochten, claimde dat ze geestelijk of seksueel door hen waren misbruikt.

Duitsland rapporteerde dat 50% van de
geregistreerde psychologen en
psychotherapeuten niet geschikt zijn als
beoefenaars omdat ze meer problemen
hebben dan hun patiënten. Eenderde van de
patiënten die deze beoefenaars van de
geestelijke gezondheidszorg bezochten,
claimde dat ze geestelijk of seksueel door hen
waren misbruikt.

Hoewel verkrachting door een psychiater een juridisch strafbaar feit is, worden de meeste verkrachtingszaken door organisaties die toezicht houden op het handelen van psychiaters en psychologen afgehandeld als “professioneel wangedrag”. Deze organisaties besluiten welke disciplinaire maatregel er opgelegd moet worden. Als je deze lijn doortrekt, zou het lot van een loodgieter die een klant verkracht bepaald moeten worden door de Vakorganisatie van Loodgieters. Dit zal natuurlijk nooit gebeuren, net zo min als het de professionele toezichthoudende organisaties toegestaan zou moeten worden om als rechtbank op te treden. Vooral niet als ze al bewezen hebben dat ze niet vertrouwd kunnen worden. Het zogenaamde ethische systeem dat door psychiaters gebruikt wordt, wordt wereldwijd aangevallen als te zacht en ongeschikt. In 1996 claimde de World Psychiatric Association (WPA) dat: “Ethisch gedrag gebaseerd is op het individuele besef van verantwoordelijkheid van de psychiaters tegenover hun patiënt en op hun beoordeling van wat correct en passend gedrag is. Standaards en invloeden van buiten zoals professionele gedragscodes, het bestuderen van ethiek, of het instellen van richtlijnen of wetten zullen geen garantie zijn voor het ethisch beoefenen van de geneeskunde.” Laten we eens kijken naar de Australische psychiater Paul Stenberg. Hij nam zijn patiënt mee naar een bubbelbad in een sporthal waar hij haar borsten en vagina masseerde terwijl hij haar vertelde dat dit “therapie” was. Hij had seksuele gemeenschap met een andere patiënte en suggereerde dat ze eens heroïne moest proberen. In 2000 leverde Stenberg vrijwillig zijn vergunning in en hij beloofde het Medisch Tuchtcollege dat hij nergens ter wereld meer zou praktiseren. Het Tuchtcollege vond dat zijn initiatief “het publiek afdoende zou beschermen”. Binnen twee jaar misbruikte Stenberg weer patiënten, die hij dus niet had mogen behandelen. Maar als ze in het justitiële systeem terecht komen, worden psychiaters en psychologen wel degelijk vervolgd wegens seksueel misbruik van patiënten en wordt er rechtgesproken:

In mei 2004 werd de Engelse psychiater Michael Haslam tot drie jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens zedendelicten tegen drie vrouwelijke patiënten terwijl hij werkte bij de National Health Service in de tachtiger jaren.
Op 31 oktober 2002 werd de Franse psychotherapeut Jeanne-Pierre Tremel veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf wegens het verkrachten en seksueel misbruiken van twee patiënten. Tremel, 52 jaar oud, claimde dat zijn “behandeling” was gebaseerd op een “Oosterse traditie”waarin “oudere mannen meisjes kennis lieten maken met seksuele praktijken”.
Op 4 juli 2002 werd psychiater Kolathur Unni uit Londen voor 18 maanden opgesloten wegens het seksueel aanranden van een vrouwelijke patiënte tijdens een hypnotherapie sessie. Unni had een geschiedenis van seksueel misbruik van patiënten en was al uit het beroepsregister van Nieuw-Zeeland verwijderd wegens soortgelijke voorvallen.
In februari 2004 verloor de Canadese psychiater John Orpin zijn hoger beroep tegen een veroordeling uit 1998 wegens het seksueel misbruiken van vrouwelijke patiënten tijdens bizarre hypnose sessies. Terwijl de vrouwen Hoewel verkrachting door een psychiater een juridisch strafbaar feit is, worden de meeste verkrachtingszaken door organisaties die toezicht houden op het handelen van psychiaters en psychologen afgehandeld als “professioneel wangedrag”. Deze organisaties besluiten welke disciplinaire maatregel er opgelegd moet worden. Als je deze lijn doortrekt, zou het lot van een loodgieter die een klant verkracht bepaald moeten worden door de Vakorganisatie van Loodgieters. Dit zal natuurlijk nooit gebeuren, net zo min als het de professionele toezichthoudende organisaties toegestaan zou moeten worden om als rechtbank op te treden. Vooral niet als ze al bewezen hebben dat ze niet vertrouwd kunnen worden. Het zogenaamde ethische systeem dat door psychiaters gebruikt wordt, wordt wereldwijd aangevallen als te zacht en ongeschikt. In 1996 claimde de World Psychiatric Association (WPA) dat: “Ethisch gedrag gebaseerd is op het individuele besef van verantwoordelijkheid van de psychiaters tegenover hun patiënt en op hun beoordeling van wat correct en passend gedrag is. Standaards en invloeden vanbuiten zoals professionele gedragscodes, het bestuderen van ethiek, of het instellen van richtlijnen of wetten zullen geen garantie zijn voor het ethisch beoefenen van de geneeskunde.” Laten we eens kijken naar de Australische psychiater Paul Stenberg. Hij nam zijn patiënt mee naar een bubbelbad in een sporthal waar hij haar borsten en vagina masseerde terwijl hij haar vertelde dat dit “therapie” was. Hij had seksuele gemeenschap met een andere patiënte en verdoofd waren pleegde hij sodomie en verkrachtte hij hen. Sommigen werden vastgebonden aan de muren geslagen met een riem. Dr.Orpin vertelde hen dat zijn penis een “helende staf” was en dat verkrachting “onvoorwaardelijke liefde voorstelde”. Hij gaf toe schuldig te zijn aan aanranding en seksuele mishandeling van twee vrouwen. Hij kreeg één jaarvoorwaardelijk waarbij rekening werd gehouden met de 13 maanden dat hij in voorarrest had gezeten.
Op 11 februari 1998 werd William Cone, een psychiater uit Missouri, veroordeeld tot 133 jaar gevangenisstraf voor een afwijkende vorm van seksueel misbruik van twee patiënten. Cone vertelde de vrouwen dat zij te vroeg van de borst waren afgehaald en dat zij “zich opnieuw moesten hechten” het geen betekende dat ze seks met hem moesten hebben. Om ze te overtuigen gaf hij ze grote hoeveelheden psychiatrische drugs waar ze aan verslaafd raakten. Cone claimde dat hij leed aan “alcoholisme en seksuele afhankelijkheid”, een vorm van “morele krankzinnigheid teweeggebracht door zijn obsessieve preoccupatie met zijn werk, macht enperfectie…”
De Officier van Justitie, David Cosgrove, vertelde aan de rechtbank: “Hij[Cone] is een roofdier…. Deze mensen kwamen bij hem om genezen te worden en hij beschadigde ze. Ik heb nog nooit iemand aangeklaagd die zoveel pijn en schade heeft toegebracht aan zoveel mensen. Er moet een boodschap afgegeven worden aan deze verdachte en aan alle anderen in dezelfde positie.”Op dit moment zijn er meer dan 25 wetten in Australië, Duitsland, Israël, Zweden, en de Verenigde Staten om het stijgende aantal seksuele misdrijven door beoefenaars van de geestelijke gezondheidszorg, aan te pakken. Met een potentieel van 65.000 psychiaters en psychologen op de wereld die hun patiënten seksueel misbruiken, is een wereldwijd antwoord nodig.

Als je één keer emotioneel doet ben je voor een psychiater een psychopaat of geesteszieke etc, dit is tegen de rechten van de mens en zorgt tevens voor een oogstmaatschappij.

Uiteindelijk zijn het de kinderen die zich de onwetendheid/

dwaasheid/geloof van moeders en vaders in dokters, CLB, psychiaters, psychologen moeten bekopen – Hier wil CCHR iets aan veranderen.

CCHR België / Belgique