Slikken – Joop Bouma

Voor de meeste mensen zijn gezondheidszorg en commercie grootheden die elkaar uitsluiten. De auteur, een journalist die eerder schreef over de macht van de Nederlandse tabaksindustrie (‘Het rookgordijn’, 2001*), ontzenuwt dit beeld door de beschrijving van de manier waarop de farmaceutische industrie met geavanceerde marketingtechnieken doordringt tot alle terreinen van de gezondheidszorg. Aan de hand van talrijke voorbeelden laat hij zien hoe fabrikanten op alle niveaus in de gezondheidszorg hun invloed laten gelden: bij onderzoek naar geneesmiddelen, bij het ontwikkelen van medische richtlijnen en bij het beïnvloeden van voorschrijfgedrag van artsen. Zo blijkt de fabrikant van geneesmiddelen in staat te zijn het beslissingsproces te sturen op alle maatschappelijke niveaus, van medici, apothekers, tot de politiek, de ambtenaren en niet in de laatste plaats de patiënten zelf. Het boek dat vooral is geschreven voor de consument/patiënt, geeft op een prettig leesbare en toegankelijke manier een helder en onthutsend beeld van belangenverstrengeling in de medische sector. - Drs. N.P. Aders bron: Biblion

ADHD – Medicatie – Fernand Haesbrouck

Sterke stimulantia worden als psychotica gebruikt en zodanig hoog gedoseerd totdat men de nevenwerkingen uitlokt. Er ontstaat een psychotisch gedrag als bijwerking omdat dosis per dosis de neuronen worden verwoest. Immers, de psychiatrie heeft voor die bijwerking op een frauduleuze en criminele manier een winstgevende therapeutische indicatie bedacht : ADHD!
Het rustig lijken is gewoon het dwangmatig psychotisch gedrag, dat men in de literatuur eufemistisch als een robotachtig gedrag omschrijft.Na chronisch gebruik worden bijna steeds corrigerend antipsychotica toegediend (Risperdal,Dipiperon, Zyprexa), omdat men een controle verliest over  het gedrag (tics, wanen, agressie), maar ook : op rookgedrag, rijgedrag enz…Het optreden van andere ‘kwalijke’ bijwerkingen wordt zelfs als een symptoom van de aandoening uitgelegd, waardoor men nog hoger gaat doseren. In België is het aantal psychotisch gemaakte ADHD-patienten die in de psychiatrie werd opgenomen verzesvoudigd in vier jaar tijd.
Zelfs een Minister van Volksgezondheid weigert sinds 2004 om verder nog cijfers te geven over het verbruik van die stoffen: het dwangmatig dociel maken van de jeugd is een schijnbaar geheime beleidsoptie. Al begrijpt iedereen wel waarom: geheim.
En dan zwijgen we nog over de rasveredeling die men in gang zette, omdat de zwaksten sterven of zich zelfmoorden en omdat de eerste Mengele voor zijn rasveredeling er de tijd niet voor gekregen had. Niet elk kind is van jongsaf in staat om een toxicomanie met harddrugs opgedrongen te krijgen.
Men drogeert niet alleen om te drogeren maar wel om veel meer te drogeren totdat de nevenwerkingen dwangmatig dociel gemaakte robotten afleveren. bron: megablunder.net

America fooled – Dr. Timothy Scott

Weinig Amerikanen zijn zich bewust dat de “chemische onbalans” theorie met opzet wordt bevorderd door de farmaceutische bedrijven voor een ​​drug-gebaseerde aanpak voor het behandelen van psychische problemen. Weinigen zijn zich bewust van de permanente hersenbeschadiging en andere lange-termijn effecten voor de gezondheid die we nu kennen, weten een gevolg van het nemen van geest drugs. Weinigen zijn zich ervan bewust dat, onder de drugs onderzoekers, werk promoties, tenure, subsidies en intimidatie allemaal factoren zijn die het geloof aanmoedigen in een van de meest schadelijke leugens ooit te worden, alom geloofd. Weinigen zijn zich bewust dat antidepressiva zo wijd voorgeschreven zijn in Amerika, dat sporen van Zoloft, Effexor, Cymbalta, Lexapro en andere antidepressiva worden gevonden in de beken van Amerika-sporen die reeds zijn aangegaan onze voedselketen en schadelijk zijn voor vissen en andere soorten van aquatische het leven. Amerikanen geloven de beweringen van medicijn fabrikanten, omdat de overheid ze goedkeurt en reguleert drugs. Misschien zouden Amerikanen sceptischer zijn  als ze zich realiseerden dat in een enkele week, Pfizer, Inc, een omzet van 70 miljoen dollar hadden voor hun antidepressivum Zoloft, Wyeth Pharmaceuticals een omzet van 74 miljoen dollar hadden voor hun antidepressivum Effexor, en Eli Lilly had een gezamenlijke omzet van $ 105 miljoen voor hun antidepressivum Cymbalta en hun antipsychoticum Zyprexa. Dit zijn maar een paar van de enorme fortuinen die elke week door een groot aantal drugs makers waarvan de totale antidepressiva en antipsychotica omzet meer dan $ 20 miljard per jaar in de VS alleen. Miljarden dollars die worden gebruikt voor het “voeden” gemiddelde Amerikanen als artsen met dagblad, tijdschrift en televisie advertenties, gratis posters en literatuur voor artsen kantoren, industrie-gesponsorde nascholing, de financiering voor het grootste deel van de antidepressiva en antipsychotica onderzoek, en de dagelijkse “educatieve” bezoeken aan artsen ‘kantoren door een leger van drugs vertegenwoordigers.Misleid Amerika is het niet-sensationele, feit gevulde verhaal van hoe de Amerikanen zijn gaan geloven dat depressie en andere psychische problemen worden veroorzaakt door chemische onevenwichtigheden die kunnen worden hersteld met pillen. Het laat zien hoe de drug studies gebruikt owrden om de goedkeuring van de FDA te bereiken, zijn ontworpen, betaald, en geschreven door de farmaceutische bedrijven en zijn met opzet misleidend. Amerika Misleid vertelt hoe je de psychische problemen kan voorkomen en overwinnen die zo sterk zijn toegenomen in ons land. bron: http://www.americafooled.com/about-the-book/

De Medicijnen Maffia – Jeffrey Robinson

“Een medicijn dat de ongeneeslijken geneest maar niet verkoopt is slechtse handel. Als een medicijn goed verkoopt maar nauwelijks iets beter maakt, is het nog steeds prima handel.”
Voor het meest waardevolle dat de mens bezit – zijn gezondheid – is hij afhankelijk van een handjevol multinationals. Zij ontwikkelen, produceren en verhandelen de pillen en poeders waarvan de gezondheid én de levensverwachting van de wereldbevolking afhangen. Hun onophoudelijk speuren naar nieuwe medicijnen is een weldaad voor miljoenen. Maar langzaamaan rijst echter de vraag of het deze bedrijven niet in eerste instantie om grof geld gaat in plaats van om gezondheid. En wie de handel en wandel van deze bedrijfstak onder de loep neemt, stuit op meer vragen. Maakt men gebruik van bedrijfsspionage bij de ontwikkeling van nieuwe medicijnen? Worden politieke besluiten die de bedrijfstak onwelgevallig zijn ondermijnd en worden kritische politici gechanteerd? Gebruikt men geweld om de eigen belangen veilig te stellen? Worden wetenschappers omgekocht? Worden doelbewust medicijnen op de markt gebracht die onvoldoende getest zijn? Worden de armen in de Derde Wereld afgescheept met inferieure producten? Worden medicijnen met opzet verslafvend gemaakt zodat er meer aan te verdienen valt? De farmaceutische industrie mag zich graag profileren als de weldoener van de mensheid. Na grondige studie vraag Jeffrey Robinson zich bezorgd af of de meeste geneesmiddelenbedrijven niet meer oog hebben voor het welzijn van de aandeelhouders dan voor dat van de patiënten. ISBN 90-389-1372-9 bron: cchr

CONFESSIONS OF AN RX DRUG PUSHER

Auteur Gwen Olsen heeft 15 jaar als vertegenwoordiger in de farmaceutische industrie gewerkt voor dergelijke bedrijven zoals Johnson & Johnson, Bristol-Myers Squibb en Abbott Laboratories. In die periode leerde ze uit de eerste hand hoe een ongekend aantal dodelijke drugs zijn losgelaten op de Amerikaanse markt. Toen haar nichtje, Megan, zelfmoord pleegde door zichzelf in brand te steken, wist Olsen dat de negatieve effecten van de geneesmiddelen deel uit maakten van de reden. Ze begon een campagne om het bewustzijn van de gevaren van moderne geneesmiddelen en de onethische praktijken van de farmaceutische industrie te publiek te maken. Nu is ze een geestelijke gezondheid activist, Olsen getuigde voor de Food and Drug Administration’s Psycho-farmacologie Comite, evenals vele wetgevende commissies, en heeft rally’s en marsen onder leiding, uit protest tegen psychiatrische misbruik. Met sterke banden met de chiropractie beroep heeft Olsen lof ontvangen voor DC’s zoals Dr Ben Lerner, auteur van “Lichaam door God ‘, die verklaarde:” In een goed onderzocht, onberispelijk gedocumenteerd, fijn geschreven manier heeft Gwen Olsen ons de rekening gegeven van de aangrijpende details van echte mensen gekwetst door het falen van de moderne gezondheidszorg. “(“Bekentenissen van een Rx Drug Pusher.” ISBN 1935278592 ) bron: cchr

DE ZIEKTEMAKERS – JÖRG BLECH

De farmaceutische industrie is altijd bezig voor het heil van de mensheid. Maar we mogen ons niet al te gezond gaan voelen, want dat gaat ten koste van de omzet.
Jörg Blech, wetenschapsredacteur bij het weekblad Der Spiegel, ziet opmerkelijke parallellen tussen de hedendaagse gezondheidsindustrie en de activiteiten van dokter Knock, de hoofdpersoon in een toneelstuk van Jules Romain (1923), dat meermaals werd verfilmd. Knock heeft zich als nieuwe huisarts gevestigd in een Frans bergdorpje, waar bijna iedereen zich kerngezond voelt. De medische wetenschap lijkt hier weinig eer te kunnen behalen, maar Knock denkt daar anders over. Hij schakelt de hoofdonderwijzer in om voorlichting te geven over gevaarlijke ziektekiemen en nodigt via de dorpsomroeper alle inwoners uit voor een gratis consult. Zijn uitgangspunt is dat gezonde mensen in feite patiënten zijn die nog niet weten dat ze iets mankeren. Knock constateert dat de dorpelingen last hebben van allerlei verontrustende symptomen en hij overtuigt hen ervan dat ze dringend behandeling nodig hebben. Uiteindelijk ligt bijna de hele bevolking ziek in bed en zijn er nog maar net genoeg gezonde mensen over om hen te verzorgen. De plaatselijke apotheker vaart er wel bij. In Die Krankheitserfinder betoogt Jörg Blech dat farmaceutische concerns tegenwoordig veel moeite doen om zoveel mogelijk mensen een medicijn aan te praten. Ook artsen doen hieraan mee door steeds meer onschuldige klachten en gebreken te voorzien van een diagnose, vaak op aandrang van mondige patiënten die al precies weten welk syndroom ze hebben. Gezondheid lijkt een toestand die nog maar voor weinigen is weggelegd. Er worden voortdurend nieuwe ziektebeelden en stoornissen geïdentificeerd. Vaak zijn ze gemakkelijk te diagnosticeren met behulp van een korte checklist. Wie de meerderheid van de vragen met ‘Ja’ beantwoordt, heeft een probleem waarvoor medische hulp kan worden geboden. Farmaceutische bedrijven slagen er regelmatig in om artsen en journalisten voor hun kar te spannen. Ze sponsoren ook vaak patiëntenorganisaties die ijveren voor erkenning van de ziekte die hen kwelt. Er wordt meer geld uitgegeven aan marketing dan aan onderzoek en ontwikkeling.Een aardig voorbeeld is het Sisi-syndroom, dat alleen in Duitsland bekend werd.
Het is vernoemd naar de Oostenrijkse keizerin Elisabeth, die eraan zou hebben geleden. Vanaf 1998 dook het nieuwe ziektebeeld regelmatig op in populaire weekbladen, kranten, tv-programma’s en medische tijdschriften. Er verscheen ook een boek over en er werden seminars en conferenties georganiseerd waar deskundigen hun visie gaven. Men beweerde dat er misschien wel drie miljoen Duitsers aan leden. Volgens de kenners ging het om een vorm van depressiviteit die goed verborgen werd gehouden. De slachtoffers maken geen lusteloze indruk, integendeel: Sisi’s zijn overactief, optimistisch, zelfbewust en ambitieus. Ze werken hard, doen veel aan sport en fitness, reizen regelmatig naar verre landen, zien er aantrekkelijk uit, willen graag een perfecte indruk maken en klagen nooit. Maar dit alles is slechts een maskerade en een manier om niet te gaan tobben en piekeren. Innerlijk voelen ze zich leeg, onzeker en onbevredigd. Ze kunnen ook lichamelijke klachten krijgen, waaronder gebrek aan eetlust, slapeloosheid, buikpijn en hoofdpijn. Het komt vooral voor bij jonge carrièrevrouwen. De oorzaak is een verstoorde serotoninebalans, die effectief kan worden behandeld met het middel Seroxat.Het Sisi-syndroom werd door drie psychiaters ontmaskerd in het tijdschrift Der Nervenarzt(mei 2003). Zij stelden vast dat het was gecreëerd door GlaxoSmithKline, de fabrikant van Seroxat, die blijkbaar een grotere afzetmarkt zocht. Er waren geen wetenschappelijke gegevens die de beweringen ondersteunden. De grote media-aandacht kwam voort uit de activiteiten van Wedopress, een pr-bureau dat door de pillenmaker was ingehuurd. Op haar website meldde Wedopress vol trots dat de Sisi-campagne 533 publicaties had opgeleverd.Onder invloed van de farmaceuten is er in Duitsland ook veel aandacht voor problemen die samenhangen met de overgangsjaren. Niet alleen de dames hebben daar last van, ook met de heren gaat het niet al te best. Er wordt gesproken over het ‘Aging-Male-Syndrom’, de mannelijke menopauze. Op een website van Jenapharm kan men een checklist invullen om de klachten, waaronder vermoeidheid en afnemende spierkracht, in kaart te brengen (www.testovital.de). Deze worden toegeschreven aan een testosterontekort. Men had het altijd als normaal beschouwd dat de testosteronspiegel van mannen zakt naarmate ze ouder worden, maar inmiddels is het een stoornis die behandeld kan worden. Jenapharm biedt daarvoor een gel die dagelijks op het lichaam moet worden gesmeerd. Duitse medici bepaalden onlangs dat de grenswaarde voor testosteron bij 12 nanomol per liter bloed ligt. Dit betekent dat circa 20 procent van de 60-jarigen aan een testosterontekort lijdt.
Verkooptrucs Blech bespreekt een vijftal verkooptrucs die de farmaceutische industrie toepast om haar omzet te verhogen.Truc 1. Natuurlijke processen die bij het leven horen, worden omgevormd tot een medisch probleem. Dit geldt bijvoorbeeld voor haaruitval. Toen de Amerikaanse firma Merck & Co. als eerste een werkzaam haargroeimiddel had ontwikkeld, schakelde het bedrijf een pr-bureau in om het kaalheidsprobleem onder de aandacht te brengen. Al spoedig verschenen er artikelen waarin werd bericht dat haaruitval psychische problemen kan veroorzaken. Het British Medical Journalstelde met hulp van haar lezers een lijst van zulke niet-ziekten samen. In de top tien staan: ouderdom, werk, verveling, wallen onder de ogen, onwetendheid, kaal hoofd, sproeten, flaporen, grijs of wit haar en lelijkheid. Het zijn geen echte ziektes, maar je kunt er zo mee naar de dokter.
Truc 2. Persoonlijke en sociale problemen worden als een geneeskundig probleem verkocht. Vroeger was je verlegen, maar tegenwoordig heb je een sociale fobie of sociale angststoornis (SAS) die met antidepressiva kan worden behandeld. In de Amerikaanse media verschenen talloze artikelen over dit probleem nadat het middel Paxil (Seroxat) in 1999 was erkend als behandeling voor SAS. De Amerikaanse vereniging voor angststoornissen, die werd bijgestaan door een pr-bureau, maakte in een persbericht bekend dat 13 procent van de bevolking aan een sociale fobie lijdt.
Truc 3. Risico’s worden als ziekte verkocht. Vroeger was je al of niet ziek. Tegenwoordig heb je een bepaald risico om ziek te worden en dien je preventief behandeld te worden. Zo wordt een verhoogde cholesterolspiegel genoemd als ‘één van de belangrijkste risicofactoren’ voor hart- en vaatziekten. Volgens een voorlichtingsfolder van de apotheek doet men er verstandig aan het cholesterolniveau regelmatig te laten controleren. Een hoge waarde betekent slechts dat de (kleine) kans op een hartinfarct wat groter is, maar helemaal niet dat die kans groot is. Bovendien kan verlaging van de cholesterolspiegel het levenseinde niet of nauwelijks uitstellen. Blech heeft een apart hoofdstuk gewijd aan het verschil tussen een feitelijke ziekte en het risico daarop.
Truc 4. Betrekkelijk zeldzame symptomen worden als epidemie verkocht. Zo zijn er sinds de komst van de Viagrapillen steeds meer mannen met een erectiestoornis. Volgens de fabrikant gaat het om een probleem dat de helft van alle mannen tussen 40 en 70 treft. In tegenstelling tot de VS mag er in Europa geen publieksgerichte reclame worden gemaakt voor receptgeneesmiddelen. Maar het is wel toegestaan om de consumenten via voorlichtingscampagnes bewust te maken van de kwalen waaraan ze mogelijk lijden. De fabrikant van Viagra schakelde hiervoor de hulp in van het voetbalidool Pelé. Hij adviseerde iedereen met erectieproblemen om naar de dokter te gaan. De naam ‘Viagra’ viel niet, maar daar kon de huisarts bij helpen, want die had het nodige reclamemateriaal ontvangen.
Truc 5. Lichte symptomen worden als voorboden van zwaar lijden verkocht. Een voorbeeld is het prikkelbaredarmsyndroom (PDS), een chronische kwaal waar misschien wel twee miljoen Nederlanders last van hebben. Sinds een paar jaar bestaat er in Nederland ook een belangenvereniging voor PDS-patiënten (gesponsord door de firma Novartis). De meest kenmerkende symptomen zijn pijn in de onderbuik en een afwijkend ontlastingspatroon. Vroeger namen artsen zulke klachten niet al te serieus, zolang er geen ernstige oorzaak aan ten grondslag lag. Maar inmiddels bestaan er tabletten voor. De firma GlaxoSmithKline kwam met het wondermiddel Lotronex en startte een voorlichtingscampagne om meer bekendheid te geven aan het syndroom. Helaas bleek Lotronex kwalijke bijwerkingen te hebben. In de VS moesten tientallen gebruikers met ernstige constipatie of darmontsteking in het ziekenhuis worden opgenomen en er waren zeven sterfgevallen te betreuren.
Lastige kinderen De trend om het hele leven te medicaliseren komt uit Amerika. Daar gaat het hand in hand met de juridisering van het leven. Artsen lopen het risico dat ze worden aangeklaagd wanneer ze een ziekte over het hoofd zien. Daardoor zijn ze eerder geneigd een gezond iemand ziek te noemen, dan een ziek iemand gezond te verklaren. Voor de zekerheid slaan ze vaak loos alarm.Blech beschrijft een bekend experiment van de psycholoog Rosenhan (1973). Deze stuurde acht gezonde vrijwilligers naar psychiatrische ziekenhuizen met het verhaal dat ze stemmen hoorden die ‘hollow’, ‘empty’ of ‘thud’ zeiden. Zodra ze waren opgenomen, lieten de pseudo-patiënten weten dat ze nergens meer last van hadden en ze gedroegen zich zo normaal mogelijk. Desondanks werden ze gemiddeld bijna drie weken ter observatie vastgehouden, met een maximum van 52 dagen. Ze werden uiteindelijk uit het ziekenhuis ontslagen met de diagnose ‘schizofrenie in remissie’.Zo gaat het volgens de auteur maar al te vaak. Mensen die zich met klachten of problemen melden, worden zonder noodzaak voorzien van een diagnose en een recept, waarbij de vraag- en aanbodzijde elkaar versterken. Blech geeft verscheidene voorbeelden. Hij besteedt onder meer een hoofdstuk aan ADHD, een populaire diagnose voor drukke en lastige kinderen. Het diagnostisch handboek DSM-IV noemt 18 mogelijke symptomen, onderverdeeld in drie categorieën: aandachtstekort, hyperactiviteit en impulsiviteit. Enkele symptomen zijn: ‘maakt achteloos fouten in schoolwerk’, ‘volgt vaak aanwijzingen niet op’, ‘praat vaak aan een stuk door’ en ‘heeft vaak moeite om op zijn beurt te wachten’. Om de diagnose ADHD te kunnen stellen, moeten er minimaal 12 symptomen aanwezig zijn, die zowel op school als thuis veel problemen veroorzaken. Het is niet duidelijk hoeveel kinderen voldoen aan de diagnostische criteria, omdat die meer of minder strikt kunnen worden geïnterpreteerd, afhankelijk van de tolerantiegrens (hoevaak is ‘vaak’?). De schattingen lopen uiteen van 1 tot bijna 20 procent. Vaak neemt men aan dat er in elke schoolklas gemiddeld één ADHD-kind te vinden is.Al voordat ADHD kon worden gediagnosticeerd, lag de oplossing klaar: Ritalin van het farmacieconcern Novartis. In sommige Amerikaanse steden gebruikt meer dan 10 procent van de scholieren dagelijks Ritalin of vergelijkbare psychostimulantia. In de staat Virginia was er zelfs een schooldistrict waar ruim een op de drie (witte) jongens de diagnose ADHD kreeg. Onder Nederlandse jongens in de leeftijd van 10 tot 14 ligt het percentage Ritalingebruikers inmiddels bijna op 3. In Duitsland, waar al meer dan 60 boeken over ADHD verschenen, bracht Novartis een geïllusteerd kinderboek uit waarin de hyperactieve Hippihopp een wit tabletje van de dokter krijgt. Daardoor kan hij zich veel beter concentreren en voelt hij zich een stuk rustiger. Het is ontegenzeglijk waar en onderzoeken tonen het aan: Ritalin doet bij weerspannige kinderen soms wonderen, terwijl de bijwerkingen wel mee schijnen te vallen. Als je kind niet kan lezen wat er op het bord staat, geef je hem een bril. Waarom zou je dan geen Ritalin geven wanneer hij niet op zijn stoel kan blijven zitten? Daar kan nog een lange discussie over worden gevoerd. Blech gaat ook uitvoerig in op ontwikkelingen in de gen-geneeskunde, waarbij de tendens is: toon mij uw genenpaspoort en ik zeg u hoe ziek u bent (of gaat worden), ook als u zich nu nog gezond voelt. In een afsluitend hoofdstuk bespreekt hij drie gevolgen van de toenemende medicalisering: steeds meer mensen denken dat ze ziek zijn, de gezondheidskosten exploderen en de artsen betreuren hun beroepskeuze. Hij dringt ook aan op maatregelen om het tij de keren. Die Krankheitserfinder is met recht een bestseller. Het is onderhoudend geschreven en relevant voor de maatschappelijke discussie. Diverse wetenswaardigheden en onthullingen passeren de revue. Zo kunnen we lezen hoe Prozac werd omgevormd tot Sarafem, een remedie tegen de oprukkende premenstruele dysfore stoornis (PMDS). De auteur heeft de nodige research gedaan, zoals blijkt uit de 16 pagina’s met bronvermeldingen. Het boek biedt geen volledig overzicht van het terrein, maar dat kan ook moeilijk in 250 bladzijden. De stellingname van Blech is niet zo genuanceerd. Hij is doelbewust eenzijdig doordat hij alleen oog heeft voor ontwikkelingen die kwalijk kunnen zijn. Soms lijkt hij wat te behoudend. Zo stelt hij dat kinderloosheid geen ziekte is. Nu is het volkomen duidelijk dat je zonder kinderen uitstekend kunt leven en daarmee heel oud kunt worden. Maar kinderloosheid heeft wel degelijk vaak een medische oorzaak, die door de moderne geneeskunde te behandelen, dan wel te omzeilen is. Wie Blechs boek leest zou ten onrechte tot de conclusie kunnen komen dat de farmaceutische industrie meer kwaad dan goed doet. Maar wie het niet leest, loopt het risico onnodig ziek te worden verklaard door een opvolger van dokter Knock.ISBN: 90-284-2021-5 bron: skepsis.nl

Met De Wetenschap Als Excuus – Benno Müller-Hill

Met De Wetenschap als Excuus Achterzijde: Dit boek is een aanklacht. Het gaat de betrokkenheid na van Duitse wetenschappers bij de uitroeiing van Joden, Polen, Russen, zigeuners, geesteszieken en homoseksuelen in Nazi-Duitsland.Benno Müller-Hill toont in dit boek aan dat deze betrokkenheid zich niet heeft beperkt tot excessen van enkele individuen. Op een breed front leverden Duitse psychiaters, anthropologen en genetici door hun eugenetica- en rassentheorieën de wetenschappelijke legitimering van de nazi-misdaden.Mederwerkers van het Kaiser Wilhelm Instituut in Berlijn gingen er zelfs prat op dat zij met hun opvattingen de Nazi’s ver vooruit waren. Ze ontsloegen hun Joodse collega’s, ze stelden rapporten over rassen die voor de betrokkenen een doodvonnis betekenden, ze selecteerden en gebruikten zelfs nog de hersenen en ogen van de gedode mensen voor hun wetenschappelijk onderzoek.De betrokken wetenschappers hebben voortdurend geprobeerd de waarheid te verdoezelen en vele documenten en archieven zijn rond het eind van de oorlog vernietigd. Geen van hen heeft zich later gedistancieerd van hun wijze van wetenschapsbeoefening in die tijd.De meeste hoogleraren die in de periode 1933-1945 aan het Kaiser Wilhelm Instuut hebben gewerkt kregen na 1945 zelfs een leerstoel aan andere universiteiten aangeboden.Benno Müller-Hill is de eerste die de rol van de Duitse wetenschap onder het nationaal-socialisme beschrijft. Hij heeft zijn bevindingen voorgelegd aan nog in leven zijnde anthropologen en psychiaters of hun medewerkers, die er toentertijd bij zijn geweest.De meesten verklaarden dat ze van de massamoorden niets wisten, van anti-semitisme in hun werkomgeving niets merkten en aan racistische rapporten niet meewerkten. Ze hebben toen al net zo weinig over de grote samenhang nagedacht ls ze nu in deze gesprekken na veertig jaar doen. bron: cchr

Psychiatrie: Het Compendium

The Wildest Colts Make the Best Horses

Wat doe je als je kind als “een probleem” gelabeld wordt op school?

In “The Wildest Colts Make the Best Horses”, schrijft psycholoog John Breeding, “VERZET JE!” Maak het duidelijk aan de school en geestelijke gezondheidsdeskundigen dat het geven van psychiatrische drugs aan je kind is geen optie is…”

Dit actuele boek vraagt om een halt toe te roepen aan het epidemisch drogeren van jongeren vanwege de zogenaamde Attention Deficit Hyperactivity Disorder.
(Niet in het Nederlands verkrijgbaar.) bron: cchr

Buster B.Basset Hound – The Label Buster

Iedereen weet dat Buster B.Basset Hound een getalenteerd en slim hondje is, totdat hij naar de 2e klas overgaat. Er gaat iets helemaal verkeerd, maar dat is niet Busters fout. Het probleem verbergt zich in de schaduw, en stookt leraren en artsen op, om kinderen een etiket op te plakken. Het is “De Etiketten Maker”, een onguur mannetje met een donker verleden. Wanneer Buster verkeerd het etiket ADHD (Attention Deficit Hyperactive Dog) wordt opgeplakt, wordt hij gedwongen de strijd aan te gaan met De Etiketten Maker. Na een moeilijke strijd en met hulp van zijn moeder, wint Buster het gevecht en wordt hij De Etiketten Buster (Bestrijder). Buster wil jou vertellen, dat je niet alleen bent. Hij wil jouw beste vriend worden, iemand die speciaal voor jou, een Etiketten Buster kan zijn. Lees dit boek en vind uit, hoe jij ook een Etiketten Buster kunt worden!