Toen Thomas 16 was, ging zijn vader een stap verder. Hij oefende druk uit op zijn moeder om hem naar een psychiatrisch ziekenhuis over te brengen. Zijn vader manipuleerde zijn moeder ook nog na de scheiding. Hij verplichtte haar dingen te zeggen die ze vanuit haar hart niet meende. Thomas’ moeder vertelde in het ziekenhuis dat hij zelfmoordneigingen had. Totaal uit de lucht gegrepen. Hij werd gehospitaliseerd.
Wat die opname betreft, heeft hij een verslag van de toen behandelende geneesheer in handen. Moge ik hierbij vermelden dat de arts uitgaat van veronderstellingen en zich baseert op verhalen van anderen. Het klinisch onderzoek was banaal en de arts vermeldt duidelijk dat hij een brief ontvangen heeft van Thomas’ vader die zelf diagnoses stelde. Zelf stelde dokter T*n de diagnose “karakterstoornissen met gestoorde impulscontrole”.
Ook toen werd er medicatie toegediend die hij niet nodig had en waarbij hij last had van vele bijwerkingen. Thomas heeft dokter T*n hooguit drie maal kort gezien en gesprekken met verpleging, psychologen,… vonden niet plaats.

Toen Thomas 18 werd, verbrak hij het contact met zijn vader. Hij ging op kot en woonde voor het overige bij mijn moeder.
Toch heeft zijn vader de dag nadat hij zijn eerste jaar had afgerond ( Thomas was jammer genoeg niet geslaagd) hulp van het vredegerecht ingeroepen om hem te colloceren. Hij had de man op dat moment ongeveer 2 jaar niet gezien. Zijn moeder werd in het spel betrokken.
Een psychiater, dokter O, kreeg van het vredegerecht de taak hem te onderzoeken. Hij bracht hem naar het ziekenhuis waar zij een langdurig gesprek voerden. De arts beschouwde Thomas absoluut niet als geestesziek en gevaarlijk. Hij bracht Thomas vervolgens naar een centrum, waar hij een resem psychologische testen afnam. Volgens dokter O hadden die testen als doel aan te tonen dat hij gezond was. De psychiater wou dat hij op die manier sterker stond tegenover zijn vader. Na uren testen te hebben afgelegd, kon Thomas opnieuw naar huis. Enkele weken later kreeg hij de resultaten van die testen te horen. Thomas was niet lijdende aan een geestesziekte en zeker geen gevaar voor zichzelf of voor de maatschappij.

In die periode zette hij zijn studies stop. Hij woonde opnieuw in bij zijn moeder en schreef zich in als werkzoekende. Thomas vond niet onmiddellijk een job, hetgeen voor zijn vader NIET kon.
De vader stapte opnieuw naar het vredegerecht. Slechts enkele maanden na de eerste poging kreeg Thomas opnieuw het bezoek van de vrederechter en een psychiater. Ook zijn vader was aanwezig. Hij vertelde leugens over Thomas die de psychiater van dienst, dokter L**dem*ns, wel konden bekoren. Dokter L**dem*ns sprak een 40 dagen maatregel uit die Thomas moest uitzitten in het psychiatrisch ziekenhuis Sint J**ef te K*rt*nb*rg. De arts vertelde hem wel doodleuk dat hij geen gevaar was voor zichzelf of de samenleving. Toch kon hij die maatregel uitvoeren. Dit strookt geheel met de wet als je het mij vraagt.
Thomas werd overgebracht naar de gesloten afdeling Sint A*n*s waar hij met supervisor dokter F*rn*nd*z hooguit 5 woorden wisselde. De arts werd verstoord door lawaai op de gang en ging even een kijkje nemen. Ze beloofde hem om terug te komen. Maar hij heeft haar nooit meer gezien. Voor het slapengaan werd hem zyprexa toegediend, volgens de verpleegster was dit een klein middeltje om wat rustiger te slapen. Er werd hem verzwegen wat het in werkelijkheid was, namelijk een antipsychoticum. Thomas was helemaal niet psychotisch of behoevend aan dit soort medicatie. Van zyprexa kwam hij 30 kg aan.

Na een kleine week op Sint A*n*s te hebben vertoefd, was hij “klaar” voor een open afdeling. Thomas werd overgebracht naar Sint L*d*wi*k. Supervisor dokter Van W*ll*gh*m verwelkomde hem. Toch zou hij worden opgevolgd door studente psychiatrie, dokter Gr**t H*rm*n ( schoondochter van dokter P**sk*ns, de baas van de kliniek). Tijdens die 40 dagen heeft Thomas haar hooguit enkele malen kort gesproken. Zelf kreeg hij niet de kans om zijn verhaal te doen. Je bent zwaar ziek, het is ernstig met je gesteld. Naar dit soort woorden moest de jongeman gedurig luisteren. Eén keer vond een gesprek met zijn ouders plaats. Thomas’ vader had hierin het grote woord en loog erop los. Dokter H*rm*n geloofde hem op zijn woord.
Intussen voelde Thomas zich vrij slecht door de medicatie. Toch besefte hij toen niet dat medicatie hier de oorzaak van was. Waarom? Omdat de verpleegster hem had verteld dat het om een licht middeltje ging. Over de reden waarom Thomas medicatie nam, repte dokter H*rm*n met geen woord. Ook naar zijn ouders toe niet.

Mijn maatregel werd door de instelling van K*rt*nb*rg niet verlengd. Ook volgens hen was Thomas geen gevaar. Toch werd hem zware druk opgelegd om gedurende lange periode in de instelling te verblijven.
Op een consultatie na zijn opname; kreeg hij de diagnose “autisme”. Vreemd genoeg bleken bijwerkingen van zyprexa bijzonder veel gemeen te hebben met kenmerken van vormen van autisme.
Dokter H*rm*n vertelde hem eveneens dat hij recht had op een invaliditeitsuitkering daar Thomas volgens haar met een handicap had te kampen. Zijn moeder heeft de procedure naar invaliditeitsuitkeringen ingezet wat voor veel geloop en administratie heeft gezorgd. Uiteindelijk bleek dat ik een bevestiging van dokter H*rm*n nodig had. Die vond het toen niet meer nodig. Dokter H*rm*n kende hem slechts 4 van de 7 noodzakelijke punten toe om zo’n uitkering te genieten. Toch verstuurde ze hem een rapport waarin ze verklaarde waaraan hij die 4 punten had te danken.

Thomas kwam nog een tweede keer op na-gesprek bij dokter H*rm*n. Toen vroeg hij haar uitdrukkelijk wat die zyprexa inhield. Dokter H*rm*n vertelde hem “het is een anti-psychoticum, maar het helpt ook om je problemen te vergeten”. Maanden na de opname voelde ik hij zich er vreselijk door. Tot hij het medicijn zelf onder de loep nam door opzoeking op het internet. Thomas was gedurig slaperig en vermoeid, zoals gezegd zijnde ging zijn gewicht de hoogte in, hij praatte moeilijker, beefde gedurig, was stil en opvallend afwezig en had last van ernstige constipatie. De symptomen hielden enkel gedurende zijn medicatie-inname stand. Vrienden en kennissen ( waarvan er enkele zelf in de zorgsector werkzaam zijn) merkten eveneens een verschil op en vonden dat Thomas absoluut verkeerd werd behandeld.

Thomas besloot na de opname vrijwillig in behandeling te gaan bij dokter T*ne O*sterl*nck, psychiater. Ze was mij aangeraden door dokter H*rm*n. Bij een eerste consultatie zei ze meteen dat ze twijfelde of ze Thomas wel zou aankunnen. En dat voor een psychiater. Als ze hem niet zou aankunnen, moest hij zich vrijwillig laten opnemen. Dit zei ze hem nog voor er tussen hen een gesprek had plaatsgevonden. Dokter T*ne O*sterl*nck projecteerde alle autismekenmerken op Thomas, die hij eerlijkheidshalve niet kon bevestigen. De sessies bij die vrouw waren een aaneenrijging van beschuldigingen. Thomas moest aanvaarden dat hij niet taalvaardig was ( wat hij absoluut wel is), moest schema’s opstellen wanneer hij zijn tanden poetste,… Deed hij dat niet, raakte hij volgens haar in de war en zou hij moeten worden gehospitaliseerd. Die vrouw was ontzettend gemeen, maar toen zijn moeder er even bij kwam zitten, was zij de vriendelijkheid zelve. De laatste keer zei ze hem “binnen 2 dagen heb je werk of ik behandel je niet meer”. Hij kon onmogelijk toegeven aan dit soort onrealistische verwachtingen en kapte met de therapie. Een tijdje later kapte hij eveneens met zyprexa. Thomas kreeg het gevoel dat hij opnieuw kon leven. Hij schreef zich in voor een cursus bij de VDAB en slaagde voor het examen.
Intussen bleef hij thuiswonend, met alle gevolgen van dien ( achteraf niet de slimste zet, maar wie maakt er geen fouten?). Zijn vader kwam via via te weten dat Thomas zowel met de therapie als met de pillen had gekapt. Hij riep de hulp in van een bevriend arts. Thomas stond op dat moment nog op het ziekenboekje van zijn moeder waardoor zij onder druk van de vader de “huisarts” van Thomas kon bepalen. Die “huisarts” schreef een attest uit dat hij moest worden onderzocht om eventueel opnieuw naar de psychiatrie te worden gehospitaliseerd. Thomas had die huisarts nooit in zijn leven gezien.

Amper een goed half jaar na zijn eerste collocatie, werd Thomas door de politie opgepakt. Die mannen gingen onvriendelijk te werk en beschouwden Thomas meteen als geestesziek. Hij werd in een combi gedropt en naar het UZ van J*tt* gebracht. Psychiater van dienst, dokter B**k*n, stelde hem even korte standaardvragen in de zin van “hoor je stemmen?” of “heb je extreme angsten”. Thomas beantwoordde die negatief. De arts zei een positief beeld van Thomas te hebben. De psychiater zou enkel de procureur op de hoogte brengen zodat Thomas terug naar huis kon keren. Hij stapte de politiecombi in en pas onderweg werd hij door de politie op de hoogte gebracht dat hij naar Sint-Al*xi*s te Gr*mb*rgen werd overgebracht. Thomas kwam op de afdeling G*len*s terecht. Daar kwam hij onmiddellijk te weten dat dokter B**ken de diagnose “schizofrene stoornis, psychotische belevingen, agressieve uitbarstingen en geen ziekte-inzicht” had neergepend. Ondanks de ernst van de diagnose werd er GEEN medicatie toegediend. Ook later niet, waaraan het personeel de verklaring “wij zien geen ziektesymptomen in jou, Thomas” gaf.

Thomas werd met hoogdringendheid opgenomen. De vrederechter kwam pas de volgende week langs voor een uitspraak.
In de week die daarop voorafging maakte Thomas kort kennis met de psychiater, dokter M*mm**rts en een deel van zijn team. Thomas kon zelf contactpersonen aanstellen. De sociale dienst nam contact op met enkele vrienden waarmee hij vlak voor mijn opname nog contact had. De sociaal assistente beweerde tov vrienden dat zij de diagnose schizofrenie niet hadden vastgesteld, maar een andere dokter. Toch zouden ze die diagnose gebruiken om Thomas te colloceren.
Tijdens de zitting werd zijn vader gehoord, daarna was Thomas aan de beurt. De vrederechter ging grof en tactloos te werk. Hij legde Thomas zware beschuldigingen voor. De diagnose schizofrenie leek voor hem vast te staan en ook dokter M*mm**rts dacht volgens de vrederechter aan schizofrenie. Zekerheid zou hij met een test bekomen. Een test die NOOIT werd afgenomen. Ook was het voor de vrederechter duidelijk dat Thomas opnieuw pillen moest slikken. Hij las zelfs de naam van een anti-psychoticum voor uit zijn rapport. Thomas werd vooral met de vinger gewezen dat hij eerder dat jaar met zyprexa was gestopt. Zoals op het rapport staat, zou zijn toestand negatief zijn ge-evolueerd door het stoppen van de medicatie. Kan iemand me dan vertellen waarom er hem geen nieuwe medicatie werd toegediend? Dit spreekt zichzelf toch geheel tegen. Ook de diagnose “geen ziekte-inzicht werd tegen Thomas gebruikt.
Tijdens de zitting kreeg Thomas een pro-deo advocate toegediend, mevrouw De T**ye. Zij verdedigde hem niet. Zelfs een gesprek voor de zitting was teveel gevraagd.

Thomas werd dus officieel gecolloceerd gedurende 40 dagen. Tijdens die periode zette hij zich stevig in. Hij deed huishoudelijk werk, volgde therapieën. Kortom, hij deed alles wat van hem gevraagd werd, ook al ging hij binnenin kapot. Over medicatie of testen werd met geen woord meer gerept.

De beschermingsmaatregel werd op vraag van dokter M¨*mm**rts met 6 maanden verlengd. Thomas had dokter M*mm**rts in die periode 2 keer 2 minuten gesproken en ook met de rest van het team waren de gesprekken schaars. De dag voor de verlenging zei de sociaal assistente mij ‘de verhalen van je ouders, grootouders en jezelf lopen zover uit elkaar dat wij er GEEN aandacht meer aan besteden, waarom dan nog verlengen?????
Advocate Katr**n De T**ye was te laat, om de reden dat zij geen oproeping had gekregen ( staat bevestigd op een brief die Thomas van de balie ontving) Hieruit mag toch blijken dat de onprofessionaliteit en onnauwkeurigheid hoogtij vierden. Op de zitting waar zijn maatregel werd verlengd, werd de zaak mooi ingepakt met de uitspraak “een paar weken extra instelling en de rest van de therapie volg je ambulant”.

Na enkele maanden, werd hem gevraagd werk te zoeken. Als Thomas werk had, kon hij de instelling verlaten. Thomas mocht de instelling verlaten om op zoek te gaan naar werk. Op voorwaarde dat hij nergens vermeldde dat hij was gecolloceerd. Hij kon als een “normaal” individu op zoek gaan naar werk. Hij vond snel een job, tekende zijn contract en legde het voor aan de arts. Toch werd hun belofte dat Thomas de instelling mocht verlaten niet gerespecteerd. Thomas kon gaan werken, maar vanuit de instelling. Hij was kwaad, maar stond onder dwang. De ochtend van zijn eerst werkdag stond hij op met een oogontsteking. Omdat Thomas normaal gezien lenzen draag, ging hij even overhuis om zijn bril op te pikken. Ook zijn moeder was thuis en ze meldde Sint Al*xi*s dat Thomas even thuis was. 5 minuten later stond de politie met ziekenwagen voor zijn deur. Contract of niet, Thomas werd opnieuw naar de gesloten afdeling gebracht.

In die periode had Thomas contact opgenomen met Dhr. Vanhaelen, voorzitter van beweging Sarah. De man is al meer dan 20 jaar bezig met wantoestanden in psychiatrie en zo’n onrechtvaardig, misdadig verhaal als dat van Thomas, was hij nooit eerder tegengekomen. Dhr. Vanhaelen maakte een afspraak bij de directeur van Sint-Al*xi*s. Die directeur raadde klachtenbemiddeling aan. Hij kwam terecht bij de klachtenbemiddelaarster. Zij luisterde naar zijn verhaal en belde dokter M*mm**rts op. Dokter M*mm**rts bevestigde haar dat Thomas ziek was. Daarmee was de kous voor haar af.

Thomas stelde Dhr. Vanhaelen als vertrouwenspersoon aan. Zij hadden samen een gesprek bij dokter M*mm**rts. De arts kon weinig tegenargumenten meer inbrengen waarom hij Thomas in de instelling had gehouden. Hij kon vlak voor het einde van zijn maatregel met ontslag op voorwaarde dat hij zelf een ambulant psychiater zocht. Via dhr. Vanhaelen kwam Thomas in contact met psychiater dokter G. Toch moesten er voor zijn ontslag nog enkele administratieve zaken worden geregeld. Dokter M*mm**rts wou hem invalide verklaren en liet hem onder dwang een papier ondertekenen waarin stond dat hij akkoord ging. Tekende Thomas niet, dreigde hij met een verlenging van de collocatie. Thomas werd een tijdje eerder ook bijna gedwongen een aanvraag voor beschut wonen te ondertekenen. Toen dreigde men niet zo sterk, waardoor hij er aan kon weerstaan.
Vlak voor zijn vertrek uit het ziekenhuis vroeg Thomas aan dokter M*mm**rts wat de diagnose nu was. Er was geen diagnose volgens hem. Met de schizofrenie hield hij geen rekening meer. Ja, dan toch wel als het erop aankwam hem te colloceren.

Na zijn opname ging Thomas op wekelijkse consultatie bij dokter G. Zij verrichtte grondig klinisch onderzoek en voerden gedurende enkele jaren wekelijks een langdurig gesprek. Al snel had zij door dat Thomas het slachtoffer was geworden van een zwaar onmenselijke medische fout. Ook na twee jaar therapie zag zij geen kenmerken in mij van de eerder elkaar vaak tegensprekende diagnoses. Thomas was en is absoluut niet geestesziek. Hetgeen met de gedane testen bij dokter O ook nog eens kan worden bevestigd.
Een klein jaar na zijn ontslag werd Thomas bij een geneesheer-expert verwacht. Dit in verband met de aanvraag tot invaliditeit. De arts zag in de verste verte redenen om hem invalide te verklaren. De arts was ook in het bezit van een kort rapport van dokter M*mm**rts. Dat rapport was eigenlijk voor dokter G bedoeld. Dokter G had 1 maal kort telefonisch contact met dokter M*mm**rts. Toen vergewiste hij haar een dossier op te sturen. In dat dossier van dokter M*mm**rts stond dat hij leed aan een schizoparanoïde persoonlijkheidsstoornis. Een totaal andere diagnose dan waarmee Thomas werd opgenomen. Ook zou hij agressief zijn geweest binnen het ziekenhuis, wat hij met klem tegenspreekt. Als iemand hem een lijst kan bezorgen met de voorwerpen die hij stuksloeg of de mensen die hij schade heeft toegebracht, wilt hij zijn mening herzien.

In het dossier stond dat Thomas elk voorstel van werken en wonen afwimpelde. Werken heeft hij geprobeerd, maar doordat hij als gecolloceerde zijn rechten was verloren, besliste dokter M*mm**rts daar anders over. Zelfstandig wonen kon niet. Doodgewoon omdat Thomas geen inkomsten of spaargeld had. En beschut wonen is toch voor als je geestesziek bent, niet?
Dokter M*mm**rts bevestigde tevens dat Thomas geen medicatie nam ( in de brief vh vredegerecht tot verantwoording van collocatie verweet men hem dat hij eigenhandig was gestopt met de medicatie, waarom gaf dokter M*mm**rts hem dan geen medicijnen?)
De expert-geneesheer vond het alleszins een vreemd verslag.

Tot zover wat Thomas is overgekomen.
We zijn intussen ruim 6 jaar verder en Thomas is volledig medicatie en opnamevrij.
In die 6 jaar werd Thomas’ moeder door haar ex-man ( de vader van Thomas) in de psychiatrie gedumpt. In tegenstelling tot bij Thomas kwam de hospitalisatieverzekering niet tussen en moest zij haar eigendom verkopen om de schulden af te betalen.
Intussen kwam ook aan het licht dat de vader van Thomas de spaarrekening van zijn zoon heeft geplunderd toen Thomas 5 was. Wetende dat die man een succesvolle zakenman is, mag toch wel gesteld worden dat dit schandalig is.
Natuurlijk KAN DIT NIET

Thomas ging bij meerdere advocaten ten rade en krijg telkens het deksel op de neus.
Wat medisch is, kunnen zij niet aanklagen en vermits psychiatrie geen exacte wetenschap is, kan dit allemaal.

Twee gelukte collocaties in het jonge leven van een gezonde man gebaseerd op leugens en bedrog van een vader.

Rapporten en diagnoses die elkaar tegenspreken. Het kan allemaal en dat in de 21ste eeuw!
Geen schadevergoeding, zelfs geen simpele sorry.

De Sarah beweging is in het bezit van kopieën van opnameverslagen en kan bevestigen dat de getuigenis echt heeft plaatsgevonden.

————————————————————————————————————————————-

DE ZAAK JONAS

Gedurende verscheidene perioden uit mijn jeugd tot en met mijn 20j ben ik belaagd en psychisch mishandeld door psychiatrie. Moreel vaardige mensen die in hun jeugd niet hun morele principes verwerpen en ook terugvechten, worden gewoon vermoord door de maatschappij. Iemand die zijn idealen en principes volhardt wordt in een neerwaartse pestspiraal geklist. De maatschappij verkerft het voor jou als je niet leert vechten,  mensen zijn niet altijd zo menselijk, sommigen zijn menselijker, naief zijn en van anderen hetzelfde verwachten doet pijn.

Ik was als 12-jarige onvoldoende ingelicht of voorbereid, ik dacht dat ik tussen mensen ging zitten, maar het waren monsters, dat heb ik veel te laat willen inzien, ik behaalde ook te veel punten om in de moderne te zitten, klasgenoten waren er rancuneus om en pestten me. Ik wist niet dat de keuze latijn een sociale publiekskeuze was ipv een taalkeuze, ik wou wetenschappen studeren. Ik was een brave moreel vaardige mens tussen de beesten en ik dacht dat het vrienden waren. Door in mijn vroege puberteit geen vrienden buiten school te hebben had ik geen juist wereldbeeld en was mijn hoop weg, ik wilde toch geen kinderen in een wereld zoals die mensen van de sjc klas van vroeger, een soort van omgekeerde wereld gelijkend op een Monty Python sketch van het Ottomaanse rijk, ik leefde in een klein wereldje met kleingeestige mensen. Iets wat ik mijn kinderen niet wou aandoen, werken om later voor kinderen te voorzien was geen reden meer.

Het verhaal begon op mijn acht, zeven jaar in het 1ste studiejaar, alles ging vlot, maar soms bleek ik af en toe iets niet te kunnen dat ik anders wel kon zogezegd. Volgens de lerares maakte ik de ene moment perfecte rekensommetjes, het andere moment had ik geen flauw benul waar het over ging. Eigenlijk was de lerares niet instaat om fatsoenlijk les te geven aan hoogbegaafden, als iemand op mij roept weet ik nog altijd niet waar de persoon het over heeft, zo’n ‘mensen’ begrijp ik niet, dat is een normaal principe. Ik herinner me nog dat die lerares op mij roepte over een stom gedeeld door teken, stom wijf, ik begrijp nog altijd niet waarover ze het had, was ze haar c4 aan het rechtvaardigen of een gedeeld door teken? Ze had te weinig pedagogische kennis of menselijkheid. Ik werd doorgestuurd naar het CLB ook al was er eigenlijk niks aan de hand. Na een EEG te hebben ondergaan zag men dat ik zogezegd leed aan een milde vorm van ‘partiële epilepsie’, al heb ik in mijn hele leven nooit één aanval gehad, men zag eigenlijk gewoon verhoogde activiteit ter hoogte van bepaalde zones, men linkte dit aan een moeilijke geboorte. Later kreeg ze longkanker, ze was een verstokte rookster, sommige problemen lossen zichzelf op. Mijn moeder geloofde spijtig genoeg al die leugens, mede door negatieve invloed van ouders van klasgenotes. Ik kreeg toen tegretol voorgeschreven, een medicament dat ik tot mijn 17 j zou slikken uit goedgelovigheid omdat ik zogezegd epileptie had. Het jaar er op, leeftijd 9 j, kreeg ik al te kampen met hyperactief gedrag en concentratie stoornissen, toen probeerden ze mij met adhd te diagnosticeren, rilatine ging dat eens oplossen, adhd heb ik nooit gehad, dat heb ik al meermaals bewezen. Later in mijn leven heb ik ontdekt dat tegretol(carbamazepine) en nodeloos rilatine gebruik eigenlijk voor depressies kan zorgen in de adolescentie door de groei te vertragen en ook de hersenactiviteit te verminderen, zoals een stolp die men jaren lang op je hoofd plaatst. Een jaar later kreeg ik al te kampen met neveneffecten. Ik werd er dommer van en eigenlijk vergiftigd. Na een aantal eegs op mij 20 bleek ik nooit aan epilepsie geleden te hebben, ik was volledig vrij van epileptische onzin. Nu weet ik dat de werkzame stof in dat medicament kon zorgen voor een verlate puberteit en zorgt voor emotionele stabiliteit, waardoor je ook onvoldoende afweermechanismen opbouwt.. Jaren later bleek er eigenlijk van geen epilepsie of adhd sprake te zijn geweest, het was een iatrogene aandoening in combinatie met een (milde,moderne) vorm van munchaussen by proxy van mijn ouders waarbij de ouders geloven in de leugens van de lerares en ook waren er ouders van klasgenotes die hoe dan ook een negatieve invloed hadden.
Alles ging min of meer vlot voor me tot ik in het middelbaar terecht kwam, zoals zovelen werd ik ook wel wat gepest in het lager onderwijs en ondanks dat ik vergiftigd werd met psych. pillen op jonge leeftijd kwam ik mijn lager onderwijs moeiteloos door. Het laatste studiejaar las ik in mijn vrije tijd html boeken om websites te leren maken en ook javascript leerde ik later tussen mijn 12 en 13 jaar als hobbie. Van competitie en sport op school moest ik echter niks weten, ik begreep echt niet wat er zo leuk was aan voetbal om dat balletje in de goal te schoppen of iemand anders de kop in te slaan, competitie drang zat niet in mij, later in mijn leven heb ik mijn lesje gelukkig wel geleerd, alleen in een zwemclub was ik ingeschreven in mijn vroege jeugd. In mijn laatste studiejaar maakte ik een spreekbeurt over computers met Macromedia director 6(voorloper van flash) een volledig programma (er was zelf nog geen internet thuis rara hoe ik daar aankwam), ik amuseerde mij met time motion tweening, er waren educationele filmpjes bij etc, ik maakte een vrml doolhof met 3ds studio max en maakte off line sites.) Een 12 jarige die dat kan in een tijd dat er nog geen internet was overal, ook in 1999 niet is eigenlijk een genie als ik er op terugkijk, zo werd ik echter niet bekeken. Ik las in het 1ste middelbaar ook javascript boekjes, maar ik werd niet meer gestimuleerd om te studeren integendeel, ik werd voor nerd en eenzaat aanzien, met mijn brilletje en boeken. Onaanvaard, computer genie, positief ingesteld zijn, niet kwaadwillend zijn maar vredelievend en tegelijkertijd openhartig en openmondig, dat was eigenlijk vragen om psychisch vermoord te worden. Eigenlijk had ik in mijn eerste middelbaar dag in dag uit gevechtstechnieken en oorlogstactieken moeten leren, ik had er meer wel bij gevaren dan met vredelievende hobby’s en ik zou begrepen hebben waar het over ging, maar ik was en ben nog altijd een vredelievende jonge man al heb ik toch al bijgeleerd ondertussen. Alleen een genie laat zich koud / kapot maken, spijtig genoeg. Bijna iedereen van mijn vorige klas ging immers naar nieuwe scholen en ik bleef achter in KTA Groenkouter, daar kwam ik terecht in een klas blijve zitters die enorm agressief en beangstigend waren, alleen de autochtonen toch. Ik was nu eenmaal emotioneel stabiel en ik paste niet in een beesten groep. Had ik mijn hobby’s en studies willen ontplooien dan had ik voor latijn moeten kiezen en alleen in een elite school worden dergelijke jongens gestimuleerd. Zowel de meiden als jongens waren enorm agressief en boertig zowel verbaal als fysiek, ik deed gelukkig Judo in mijn vrije tijd, zelf enkele meiden waar ik jaren de klas mee deelden waren enorm agressief en impulsief. Ik vond er hoegenaamd geen aansluiting op school, er was eigenlijk niks of weinig respect, ik wilde presteren en nam ook boeken mee om te lezen, dat maakte me niet echt populair, mijn punten waren belangrijk, ik ging uiteindelijk alleen voor de lessen, ik weigerde deel te nemen aan de pesterijen, ik had wel mensen om mee te praten maar klasgenoten vonden het prettig mij uit te sluiten met bordjes als eenzaat of nerd, terwijl ik de normaalste was die er tussen zat. Toch deed ik mijn best om het jaar erop van school te veranderen, ondertussen had ik me ook al beklaagd dat ik geen latijn had gekozen, ik dacht toen dat dit met de taal vooral te maken had, maar de keuze was vooral een sociale publiekskeuze, dat wist ik niet op die leeftijd. Het jaar er op heb ik me ingeschreven op het Sint-Janscollege, ik werd toen ook al niet te best ingedeeld volgens mijn vader, maar de groep viel toch wel mee en het leren was tof, ook al zaten er weer een aantal pestkoppen in mijn klas, het was toch al een hele verbetering met wat ik het jaar ervoor had meegemaakt. Ik was nu eenmaal een moreel vaardig persoon en van vechten of mensen uitmaken moest ik niet hebben, daar ging ik aan ten onder. ik weigerde opnieuw deel te nemen aan psychische terreur en pestgedrag van klasgenoten of schoolgenoten, daardoor was ik wel één van de weinige of de enige moreel vaardige jonge man(nen), maar ook een gemakkelijk doelwit. Afgunstige en minachtende mensen waren er ook, zo zat ik in een klas van 25 waarvan er toch een aantal onbeschaafd gedrag vertoonden, Jeremy, Alex C, Lieselot, Jochem, Sofie, etc. Lieselot maakte me uit voor dikke nek, zonder verklaring het was een misplaatste belediging die bijzonder slecht overkwam bij mij, ik had geen les in “hoe verdedig ik met tegen pestkoppen of beledigende klasgenoten”, ik wist totaal niet wat ik kon doen tegen die mensen, gelukkig had ik ook enkele vrienden die wel beschaafd genoeg waren om tegen te praten, mijn punten vlotten wel en die stegen alleen maar. Het jaar erop kwam ik weer terecht in een ambetante klas, Moderne Talen – Wiskunde, een soort van vuilnisbak voor de latijnse, vroeger was er de optie wetenschappen – wiskunde niet, ik kwam er echt met niemand overeen en ik kroop in mijn schelp, mensen maakten me uit, sloten me uit, men stak vuilnis in mijn boekentas ,sloeg op m’n hoofd, pakte m’n muts af smeten er mee, in de les Frans moest ik ook mijn mond niet meer open doen of ze lachten me uit, in de sportles was het de sport een bal naar mijn hoofd of buik te schoppen samen met een andere klas, mijn klas had al banden van de vorige jaren en ik kende er maar enkelen, mijn vrienden van het jaar ervoor zaten ondertussen in een andere richting. Toch had ik me vastgebeten op een toffe skivakantie, maar op de valreep ging die niet door omdat mijn ouders in scheiding lagen en er geen geld genoeg meer was, zo heb ik ook nooit een lentefeest gekregen. Ik begon me steeds verdrietiger te voelen, ik was me ook niet altijd bewust van de negatieve invloed van de mensen rond om me, ik was nog jong en spelletjes spelen of mensen pijn doen was echt niks voor mij, ik had er geen vrienden meer en eigenlijk had ik geen zin meer om te leven in die periode, ik lachte ik ben hier weg, vermoedelijk was er een heel negatieve sfeer op die school. Vrouwelijke nijd en agressieve mannen. De pesterijen van klasgenoten, stelen, uitsluiten, uitlachen, geen enkele aansluiting vinden met die vuilnisklas en de tofste mensen smeet men buiten. Ik had een voorliefde voor chemie en fysica, maar men pestte mij er mee, ik had beter gewoon bescheiden zwijgend achteraan gezeten, maar ik was een haantje de voorste, in de beginne toch. Die lerares was echt een kreng, ze was alleen gewoon om aan vrouwen les te geven en om den duur had ik zelf geen zin meer om mijn lessen te leren. Het leren kon me om den duur al niet meer schelen, ik had toen weinig kennissen en vrienden buiten school en daardoor begon ik echt te wanhopen, het had allemaal geen zin meer, ik wist toen nog niet dat ik tussen psychopaten zat, ik was de mens tussen de apen. Men zou me als depressief kunnen omschreven hebben, maar het was eerder een omgevingsaandoening, de katholieke achtergrond van die school speelde ook een rol vermoed ik als vrijzinnige had ik die school gekozen om niet tussen ‘nest’ te zitten en de meer beschaafdere wereld te ontdekken zoals ik van thuis uit gewend was. Ironisch genoeg is er op katholieke scholen weinig of geen moraal te vinden, maar het was ook een moeilijke tijd voor die school die net aan het fuseren was met visitatie een voorheen volledige vrouwen school. Het derde jaar op die school in het 4de middelbaar hadden mijn klasgenoten Yanick en Jochem samen met hun andere vriendjes Frederik, Tim, Elias er niets beters op gevonden dan de menswetenschappen tegen me op te stoken. Ik was blijkbaar de ‘nerd’, tussen al die tjeven nog de meest nuchtere vermoed ik, zelf in de economie wiskunde deden er enkelen mee, Michiel, Ronny, Glenn, etc. Die laatste riep zelf ga weg als ik voorbij kwam, vriendelijk als ik was gehoorzaamde ik nog ook. Ik was blijkbaar een stuk vuilnis. Triestige mensen die zonder empathie. Ik werd regelmatig belaagd. Ze deden dingen in m’n drankje ‘s middags iets waar Jochem en Karen ook voor iets tussen zaten heb ik achteraf gehoord, ze hadden de intensie mij tot zelfdoding te drijven, mijn klasgenoten hadden daar plezier in. Die vader van Jochem zou ooit ruzie gehad hebben met mijn vader volgens Jochem, al is daar geen enkel bewijs van en liegen konden ze als de beste. Ik kon me niet voorstellen dat er nog iemand was die ook maar iets van empathie kon voelen voor me, Ik begreep niet dat het ginds niet draaide om medeleven maar om doodpesterij. Voor de examens te kerstmis heb ik de knoop doorgehakt ik was er het jaar ervoor al mee bezig, ik wou zelfmoord plegen en mijn omgeving stimuleerde dat ook. Ik ben toen wakker geworden in het ziekenhuis na een overdosis pillen, iets dat mij niet in dank is afgenomen door die klas, ik mocht het 3de uur na de vakantie terug meedraaien, nadat de onderdirecteur alles toegelicht had, een aantal roddelden: “spijtig dat het niet gelukt is.” Vanaf dat moment zijn ze me pas echt beginnen uitsluiten en pesten, die lynn dat moet mijn grootste fout geweest zijn die te vertrouwen, toch was er wel wat steun van die groep, echt chapeau van die mensen, al ben ik daarna enorm neergekeken geweest. Het kon me allemaal niks meer schelen, Ik moest ook naar een psychiater die me drogeerde terwijl het uiteindelijk allemaal psychologisch was, ik had ook tijdelijk een lichte hersenbeschadiging door de pillen die ik geslikt had. Ik was mezelf niet meer. Ergens beet ik wel van me af, maar uiteindelijke probeerde ik niet meer te reageren op die mensen rond om me, ik vond het eigenlijk niet meer erg dat ik geen aansluiting meer had, soms was er wat collegialiteit maar meestal nijd en minachting, ik overleefde door het allemaal te negeren en niet te reageren op uitlatingen van klasgenoten. Ik ben niet het type persoon die deelneemt aan spelletjes, dan pas ik liever. In de les geschiedenis zat men dingen naar mijn hoofd te smijten, de leraar deed er niks tegen, ik ben toen gewoon opgestapt, ik kreeg er zelf straf voor. De les chemie vond ik echter wel tof dat jaar, dan kregen we les van een toffe blondine, ik ben toen nog uitgekomen met 82 percent, toch wonderen wat een toffe lerares doet met je motivatie. Tegen de paasvakantie vermoed ik dat ene karen nog een laatste keer wou proberen me belachelijk te maken, ze wou mij uitnodigen voor een groepswerk in de vakantie, maar daar ben ik niet meer ingetrapt, Vakantie is vakantie, ik had er zo lang naar uitgekeken, mijn klasgenoten konden mij niks meer schelen en mijn school eigenlijk ook niet, ik luisterde al lang niet meer naar hun leugens en pesterijen, het waren monsters waar ik nooit een antwoord op gekregen heb, het enige wat ze konden was kwetsen en minachten, studeren of werken had geen zin meer. Later is dan gebleken dat ze samen met Jochem idd een plannetje had om me te vergiftigen, ze roepten w00t in mijn rug, maar eigenlijk kon me dat ook niet meer schelen, ze zaten altijd te konkelfoezen achter m’n rug in die klas, na een poosje let je of hoor je dat niet meer. Gelukkig kon ik toch neen zeggen en mijn mannetje staan, al had ik die jongens liever toch ook wat klappen uitgedeeld, ik was daar te aimabel voor, ik had mijn morele principes, maar ergens heb ik daar toch spijt van dat ik zo passief was, ze hadden echt wel een pak slaag moeten krijgen zodat ze niet hetzelfde zouden doen met anderen. Later is dan nog gebleken dat het ook waar was wat ik vermoede, ik had ze moeten doorzien, het was een psychopaten klas, maar ik was te moreel aardig om toe te geven aan groepsdruk. Het rare is dat ik heel lang geloofde dat het aan mij lag en ik leed aan endogene depressie, niks was minder waar, ze waren er bewust mee bezig me het leven zuur te maken en me te doen geloven dat ik ziek was, velen verontschuldigden zich en bekenden, maar ik had er geen oren meer naar en negeerde steevast die mensen van die sjc klas zoveel jaar geleden. Een jaar later maakte ik dat jaar toch af en ging ik gewoon door met mijn leven zonder me er iets van aan te trekken, gelukkig was ik toch zo sterk en ook al trachtten ze me achteraf nog verder te pesten, ik had niemand verteld waar ik naartoe ging, toch beleefde ik een leuke tijd op een nieuwe school. Ik begon wel een stevige cynische grijns te ontwikkelen, mijn ziel was ik kwijt, ik heb dat vierde ASO jaar op een andere school in het Gentse overgedaan, wat me ook gelukt is, maar na dat jaar was ik mijn weg kwijt, studeren zat er niet meer in ik was op, met medicatie nemen stoppen opnieuw medicatie, alcohol, etc tegen kerstmis het jaar er op zat ik in upsie gent, ik was gestopt met het nemen van dat anti epileptica dat ik al sinds men 8j nam, dat zorgt voor zware afkikverschijnselen en daar ben ik aan ten onder gegaan, ik moest de rest van het jaar thuis blijven en me inschrijven in de instelling van Pittem, waar ik een echte nachtmerrie heb opgelopen: isolatie, ruzies, mensen die stelen, ik begon op die pillen ook zelf door te flippen, pesterijen van anderen, ik maakte ruzie met die jonkvrouwen en trok in een woede bui aan hun haar, ik was agressief en dan stapte ik zelf naar de verpleegkundige wenend oprecht en zij kregen de schuld, trapte een raam in, dingen waar ik me achteraf veel vragen bij gesteld heb, ik was zo in fout en gedroeg me pseudo achterbaks maar zij kregen een sanctie, men kreeg ginds minimum 4 medicijnen soorten per dag en ondertussen was ik overtuigd dat ik aan adhd leed, veel kan te maken hebben met de pillen die ik ginds nam, die namen volgens mij de nodige remmingen weg. Ik ben toen gelukkig weggelopen en ben toen met alles gestopt terug ineens, een domme keuze om direct te stoppen met medicijnen en heb gevraagd me rilatine voor te schrijven waar ik kort daarna zwaar verslaafd aan geraakt ben, verder ging alles vlot; Ik had toen gelukkig een relatie met Liesbeth, ik had haar leren kennen op een feestje van een vriendin samen met een paar vrienden van me, ze had toen ruzie met haar ex Tom een klas- of schoolgenoot die haar zogezegd voor slet uitmaakte omdat ze met een vriend van me gekust had, wij hadden er medelijden mee en namen haar op in de groep, we hadden beter haar ex erbij gehaald. Haar vorige ex, Jan was een kennis van mij, maar is gestorven aan leukemie, hij is wellicht vergiftigd met kankerverwekkende stoffen, maar dat is nooit onderzocht. Ze zorgde voor moeilijkheden en razernij, maar dat heb ik veel te laat ingezien, al bij al al heb ik daar weinig aan gehad en had ze een negatieve invloed op me. in Augustus was ik zo kapot en verslaafd aan die rilatine pillen dat ik me in coma geslikt heb en toen hebben ze me gedwongen opgenomen. Ik geloofde die dokters, maar die maakten me alleen maar leugens wijs. Het was allemaal puur psychologisch, maar dat geloofde ik niet, gelukkig zocht ik alles altijd op wat ik niet begreep, maar toch liet ik me altijd van alles wijsmaken, het was m’n eigen schuld, het enige waar ik me aan vast hield was m’n relatie, ze dumpte mij natuurlijk, mede onder druk van haar ouders. Ik herinner me ook dat haar vader enorm vijandig was, haar vader had ook zitten reclameren achter mijn rug naar die verpleegkundigen in Sleidinge (als je de indruk hebt dat je ‘schoonouders’ vijandig of bedreigend zijn, doe dan preventief aangifte bij de politie, je weet nooit of mensen je voor de zot houden of een gebrek aan empathie hebben, als je hen confronteert met hun achterbaks gedrag riskeer je zelf een klacht voor stalking terwijl jij slachtoffer bent.), die gelukkig zo eerlijk zijn geweest me dit toe te lichten. Na Januari 2007 was ik compleet clean en nuchter, ik was terug thuis, maar ik had echt niks meer. Ik was nog altijd verliefd op mijn ex en ze had blijkbaar nog een vriendje. Ik heb toen ontdekt dat ze tegen al mijn vrienden had zitten roddelen en leugens verteld had en ze zij dat ze de duivel was en ze had een nieuw vriendje, maar toch hield ze mij aan het lijntje etc.. Ik had nog nooit zo een onverwerkt trauma gehad door die psychiatrie, die ik meer als schuldige ben beginnen zien, ik was razend en in een woede vlaag ben ik met alles beginnen smijten thuis, mijn moeder is toen naar de buren gevlucht die de politie gebeld hebben, toen ben ik weer gecolloceerd, een fout die men zich altijd zal blijven betreuren, de oorzaak lag bij mijn ex, maar daar had niemand oren naar. Ik ben toen brieven beginnen schrijven, ik had er zelf een plukje haar bijgestoken, dom van me, ze belde naar mijn psychiater. Ze zei toen ook dat ik een zieligaard ben en zelfmoord moest plegen, heel tof, toen ben ik eigenlijk wakker geworden, Ze had mijn dokter gevonden en gebeld en allerlei dingen verteld om mij zwart te praten en dat was er aan te merken, zo bekende ze aan telefoon. Ik kreeg dus 6 maand in de psychiatrie Sint-jan baptist. Veel hielp het niet om tegen die verpleegkundigen te argumenteren dat ik daar niet hoorde te zijn en er een zware vergissing gebeurt was. Ik probeerde hun sleutels af te pakken, het was een gesloten afdeling, al die verpleegkundigen hebben een soort nood knop in hun zak, ze hebben mij toen 3 dagen in de isoleercel gesmeten, iets waar men zich altijd zal blijven betreuren. Ik ben na een maand toch kunnen vluchten, maar na 3 dagen nergens heen te kunnen of onderduiken(thuis kan je niet terecht want ze sturen de politie op je af) had ik wel veel opzoekingswerk verricht, ik heb toen gevraagd om naar Sint-Jan te deo te verhuizen met de idee via via op ontslag gewoon naar huis te gaan, het was nog tof daar qua publiek, maar de psychiater Anita De Winter was een monster, iets dat ik te laat ingezien heb. Ik ben heel duidelijk geweest en heb de verpleegkundigen verteld dat mijn ex ook bij haar ging, wat ook zo was, ik wou de andere psych. maar dat vond ze geen goed idee, want in “Sint-Jan te deo” kent men toch het gedeeld beroepsgeheim.” Ook hallucinant was de vraag van een verpleegkundige of ik geen ex klasgenoot was van haar dochter Lynn, zogezegd diezelfde Lynn waar ik zoveel jaar geleden mee in de klas zat, ik moest lachen, precies een reality check, ik geloofde er natuurlijk niks van en vertelde dat die klasgenote echt een kreng was terwijl die verpleegkundige eerder een enthousiaste mevrouw was. Het bleek blijkbaar of zou toch haar moeder geweest zijn, of het waar was weet ik niet, die Lynn was wel een kennis of vriendin van die ex liesbeth, ik weet alleen dat ze veel vuile roddels deelden. Men speelde ginder echt wel serieus met je kloten, als je nog niet gek was zou je het er wel worden. Er gebeurden ginds nog gekke dingen, ik was constant op mijn hoede. Ik kon toch een paar uur per dag naar huis en weekends kon ik gewoon de bus nemen naar huis, maar men chanteerde mij wel als ik niet genoeg naar de therapie ging mocht ik niet op weekend, ik trok er me natuurlijk niks van aan. Smeerlapjes ginds, met klote regels zonder reden, op een paar toffe nachtverplegers na met muzieksmaak. Ik had een gedwongen opname, ik vond het dus helemaal niet evident om vrijwillig mij uit te sloven. Ik kon toch niks doen tegen die gedwongen opname, ik maakte me wijs dat het ook maar tijdelijk was. Gelukkig ben ik toen beginnen revolteren. Ik heb alles geprobeerd om van die onterechte collocatie af te komen. Als je gedwongen opgenomen(syn collocatie) bent kan je nergens heen, naar je advocaat wordt niet geluisterd, je zit gevangen en men kan met je doen wat je wilt, men onteerd je en schend je geborgenheid in de hoogste graad, zoiets moet je bestrijden en het zijn meestal de onschuldige burgers die er het slachtoffer van worden, je kan in beroep gaan, maar je staat nergens als je een gedwongen opname hebt. Ik vertelde dat ik eigenlijk wou verder studeren en bestelde mij de nodige curcussen die ik instudeerde ipv therapie te volgen, ik wou ook een weekendjob, maar daar had men in St Jan te deo geen oren naar. Ik had gelukkig veel vrienden buiten de instelling waar ik terecht kon, maar ik mocht niet met ontslag. Toen de termijn voor verlenging verstreken was ben ik ‘s nachts naar het huis van mijn ex geslopen en heb ik het bekogeld met stenen, mede onvoorbereid was het me allemaal te veel geworden en terecht, mijn moeder bleek toen net ziek te zijn aan haar nieren, die Anita zat constant te zagen over mijn schuldige ex, die me aan de galg praatte en al weer nieuwe vriend had, die collocatie vooral, één van mijn vrienden was te weten gekomen dat ze die brieven gewoon naar de flikken gebracht had, heeft ze later ook bekend, dat was er dus over vond ik en dat heeft ook de doorslag gegeven. Hun auto heb ik met een steen beschreven met “6 maanden” en hun achterraam heb ik ingegooit. Iets waar ik enorm fier op ben tot de dag van vandaag ook al was het geen slim idee, alleen door terug te vechten tegen pesters ga je vooruit in het leven. Ik heb er veel uitgeleerd, mensen zijn monsters en die moet je bestrijden anders vermoorden ze je en daar mochten ze niet in slagen, ik wou leven.

Men heeft toen een procedure fout gemaakt en die collocatie toch weer met 6 maand verlengd in de zomer van 2007, ook al was de termijn voor verlenging aan te vragen overschreden, de schending van mijn geborgenheid was nochtans gewreekt, maar door een procedure fout, moest ik toen terug naar Sint-Jan Baptist voor een zitting, waar men weer de fout maakte om me 6 maanden bij te geven, Mijn aangewezen dokter in St-jan Baptist Philippe Van Ooteghem kon zelf niet aanwezig zijn op die zitting en vroeg de hoofdarts Philippe Van Peteghem om in zijn plaats onder het mom geestesziek de volle 6 maand bij te vragen. Het domste wat ze konden doen deden ze, gelukkig mocht ik daarna terug naar Sint-Jan te Deo om dichter bij huis te zijn., men trachtte mij hardhandig aan te pakken, gelukkig was die Anita toen op vakantie, dat gaf me wel rust ook al zaten de verpleegkundigen te zagen dat ik deel moest nemen aan de therapieën, een psycholoog heb ik daar geen enkele keer gezien tijdens mijn verblijf, ook al vroeg ik daar om. Ik had het gevoel dat ze me eigenlijk wilden vermoorden of massacreren. Toch met mijn vrienden buiten die instelling en enkele vrienden waar ik mee overeen kwam ginds had ik toch wat steun, ook leerde ik een Baro kennen in Sint-Jan-te-deo, een zogezegde anonieme hacker een ex van een oud-klasgenote, zogezegd diezelfde Karen, maar dat bleek een andere te zijn met toevallig dezelfde achternaam en school maar verschillende leeftijd, nog een sympathieke vent, maar ik weet niet wat er van aan was, men pestte die jongen ook het bloed vanonder de nagels ginds door de verpleegkundigen. Die laatste dag ginds ben ik ook het bloed van onder de nagels gepest en m’n wou mij toen toch drogeren, clean als ik wou blijven, toen ben ik beginnen vechten(fig) en ben ik beginnen bellen om hulp, tevergeefs, men wilde mij die dag in de isoleercel stoppen en men heeft mij bijna in de isoleercel gestopt omdat ze mij wilden mediceren en dat wou ik niet, men wou mij grijpen, maar ik ben toen super snel weggelopen, Bij valavond en enkele telefoontjes met de politie ben ik weder moeten keren en ben ik in de isoleercel gesmeten en ja ik moest weer routine, mijn kleren uit doen in onderbroek en dan zo een wit ding aan, eigenlijk aanranding, gelukkig kon ik eerst verhoord worden om dan met ambulance na uren wachten terug naar Sint-Jan Baptist te gaan. Zoiets noem ik misdadig Gelukkig is mijn vader toen nog langs geweest zodat die verpleegkundigen niet te ver konden gaan, chapeau voor hem, die heeft mij gelukkig hard gesteund in die tijd, het was dus soms toch ook beter, ook al wou ik niet terug naar Sint-Jan baptist als je gedwongen opgenomen(syn collocatie) bent kan je nergens heen, naar je advocaat wordt niet geluisterd, je zit gevangen en men kan met je doen wat je wilt, men onteerd je en schend je geborgenheid in de hoogste graad, zoiets moet je bestrijden en het zijn meestal de onschuldige burgers die er het slachtoffer van worden, je kan in beroep gaan, maar je staat nergens als je een gedwongen opname hebt. Toch heb ik dankzij enkele toffe collega’s in Vita 1 naar de de Vita 2 afdeling kunnen gaan waar ik de rust gekregen heb die ik nodig had om terug normaal te worden en een aantal maand later ben ik dan met ontslag kunnen gaan gelukkig, in November 2007, er waren wel voorwaarden aan gekoppeld. ik moest me laten testen op autisme en moest verplicht om de twee weken naar een psychiater, waar ik me aangehouden heb. Een aantal keer moest ik naar het uz voor testen af te leggen naar autisme, die juist het tegendeel uitwezen. Ik zat natuurlijk wel met een heel groot trauma en samen met mijn dokter ben ik daar bovenop gekomen ik moest toch om de 2 weken naar een psych en toen die gedwongen opname afgelopen was, vond ik het wel moreel aanvaard om medicijnen te slikken want dwang pik ik niet. Zo ben ik terug anti-depressiva beginnen slikken, om mijn trauma te verwerken of toch te onderdrukken. De jaren er op heb ik mijn ex uitgevraagd waarom ze zoveel leugens aan die verpleegkundigen vertelde en ik daarom zolang gedwongen opgenomen ben geweest. Ik had het grootste trauma van mijn leven en gelukkig ben ik wakker geschoten en heb ik de jaren er op alles in het werk gezet om die mensen te confronteren met hun daden, op die manier waren hun misdaden alsnog gewraakt, maar ze stuurden ettelijke keren de politie op me af, daardoor bleef het natuurlijk duren, het was het bewijs van hun vijandigheid en oorzaak van het conflict woedend ben ik mezelf blijven verdedigen met hand en tand. Ze deden alsof hun neus bloedde en trachtten mij als dader af te schilderen, zo bleef het natuurlijk duren, want het was waar wat ik vertelde en ik ging me niet laten doen tot ik mijn gelijk had en de echte misdadigers gekend waren. Ik werd ettelijke keren de mond gesnoerd doordat de politie dreigde/waarschuwde met gedwongen opname of inbeslagname van pc’s. Elke vraag die je stelt, elk gedichtje dat je schrijft, liefdesbrief wordt verdraait naar een zogezegde bedreiging, ze misdraaien je woorden en misinterpreteren je onschuldige woorden naar bedreigingen die je nooit gemaakt hebt. Ik was verliefd op haar jongere zus en heb haar jaren liefdesbrieven geschreven, ik vond dat ik daar recht op had met wat die mensen mij hadden aangedaan, het was hun enige optie om hun wandaden nog vergeefbaar te maken. Ik werd zwaar bedreigd voor het schrijven van onschuldige liefdesbrieven. Door het feit dat ze daar klacht voor neerlegden had ik het bewijs dat het inderdaad onmensen waren die hun kop in het zand staken als het hun niet uit kwam. Hun kans op vergeving hebben ze kwijtgespeeld en ze hebben bewezen wat voor onmensen ze zijn, het gerecht stelde een onderzoek in en kwam tot dezelfde conclusie. Als iemand je aangeeft of aanklaagt bij de politie en de klacht wordt niet geseponeerd, dan word je geborgenheid hoe dan ook geschonden  en dan moet je niet stoppen dan moet je doordoen, desnoods een website maken en de waarheid op het net zetten zodat ze niet nog meer slachtoffers maken,  maar ook alleen dan als ze politie op je af sturen, dan moet je terugvechten want anders doen ze lekker verder met mannen kapot te maken.  Als iemand je de mond tracht te snoeren door middel van ‘valse’ klachten in te dienen dan moet je die persoon kapot maken en wat moraal bijbrengen. Als iemand je aanklaagt wegens laster of wat dan ook en die klacht wordt niet geseponeerd, dan zet het gerecht automatisch het conflict om in een levenslange vete.Een conflict dat niet meer in der minne kan geregeld worden of kan worden opgelost. Klacht indienen is meestal een self-forfilling prophecy, je behoudt je blanco strafblad en bewijs van goed gedrag en zeden, maar de persoon waar je mee in conflict lag blijft levenslang je vijand en de vete gaat gewoon door ook al is er geen actief gevecht. In mijn geval duurde het jaren voor het gerecht hun fout inzag en een onderzoek instelde, zo is de situatie terug in evenwicht gebracht. De smeerlappen hadden mijn geborgenheid geschonden en door hun toedoen me voor meer als een jaar laten traumatiseren in de psychiatrie, ze konden het niet verkroppen dat ik liefdesbrieven stuurde naar hun dochters, het zal nog jaren duren voor ik alles verwerkt heb en een definitieve plaats gegeven heb in mijn verleden. Uiteindelijk gaan mijn studies voor en de rest is verleden tijd.
Het enige wat ik eigenlijk had moeten leren was om te vechten tegen de monsters die vroeger mijn klasgenoten waren en de maatschappij bedroeven. Vechten, dat moet je doen, maar je niet laten pakken, moraal is niet voor mietjes, maar ik blijf me inleven in anderen en hun wil en gevoelens eren. Ik help nu samen met cchr om mensen te helpen die hetzelfde meegemaakt hebben , te doen wat ik doe, opkomen voor je rechten, terug studeren en je medemens bevrijden van de monstertjes van weleer, natuurlijk na 18+ is iedereen wel iets wat meer zich zelf en zijn conflicten nog zeldzaam, er zijn ook toffe mensen om samen mee te werken! Had ik niet geleerd te breken met mijn morele principes dan zat ik nu nog in de psychiatrie en was ik misschien psychisch vermoord geestesdood en alleen. In een onrechtvaardige hatelijk minachtende wereld is de enige manier om te overleven terugvechten(fig.) zonder schaamtegevoel of schuldgevoel, want dat gebruiken mensen om je ziek te maken, dat heb ik geleerd, anders zou ik zelf geen verhaal meer hebben. Het is heel moeilijk voor mensen die slachtoffer geworden zijn van gedwongen opname en van psychiatrie of psychopaten om nog terug de maatschappij in te stappen, Ik word nog altijd misselijk van het feit dat ik getraumatiseerd werd en men ondertussen walgelijke verhaaltjes vertelde, mijn andere ex zat te zeveren op msn over triootjes etc Met alle respect, maar ik kon daar niet meer mee om en kots nog altijd van bepaalde verhalen en ideeën van derden. Ik had te veel meegemaakt om nog op een normale manier om te gaan met bepaalde praat. Niet alleen sociaal contact is in den beginne moeilijk, maar ook studie werk is moeilijker omdat ze je zwaar getraumatiseerd hebben, ook is de kans dat je nog een relatie aangaat met een vrouw nihil, de meeste vrouwen willen je er lekker terug in duwen als ze weten dat je in de psychiatrie gezeten hebt, er is geen liefde voor de moreel vaardige onderdrukte man die de mond gesnoerd wordt. Vroeger had ik elk jaar toch een vriendinnetje, sinds ik in de psychiatrie gezeten van 2006 tem 2007 heb ik na 3j liefdeloosheid enkel nog fysieke liefde gehad door ervoor te betalen, een vriendin of relatie bleek niet meer voor mij bestemd, er is geen liefde voor jonge mannen die in de psychiatrie gezeten hebben, soms wat vriendschap. Ik heb dit leren aanvaarden, ergens heeft mij dat ook veel bijgeleerd hoe de vrouw in elkaar zit, ik zocht de oorzaak altijd bij mezelf, maar uiteindelijk zijn het toch de vrouwen die me er ingeduwd hebben, droevig en kwaad trachtten te maken en jonge mannen bedroeven. Werken moet je voor jezelf doen en anders verzuip je ook al heb je geen uitgesproken ambitie meer voor universiteit, studeren en werken was niet mogelijk mits gedwongen opname, daarna was het het trauma dat me belette nog veel te werken, al ben ik ondertussen terug op de juiste baan, een trauma maakt het soms moeilijk om te studeren al vlot dat wel. Ik hou van de waarheid en moreel gebroken heb ik uit overleving moeten leren liegen, toch doe ik mijn mond open anders zouden de echte daders vrijlopen, dat spelletje heb ik toch door, schaamte snoert de mond, daarom spreek ik er over. Psychiaters rekenen er op dat je je mond houdt, zo blijven dergelijke misbruiken als gedwongen opname voortduren. Ik ken ondertussen ook wel vrouwen waar je er mee over kan praten zonder problemen. Ik hou van de waarheid, maar meestal alleen door een rolletje te spelen en ook koud, egoïstisch en opportunistisch te zijn geraak je er wel van verlost, je moet gewoon leren liegen en onverschillig zijn en terug vechten, je vijanden koud maken, anders beland je in een nachtmerrie. Psychopathisch handelen zoals iedereen brengt je er wel terug bovenop, maar met mate. Mijn schrik is dat ik met al de verminkingen door pesters, ouders van pesters, uitsluiting, psychologen, psychiatrie en gebrek aan affectie in die cruciale perioden later wel eens een pedofiel of moordenaar zou kunnen worden, maar ik denk dat dat eerder iets is voor de personen die er in geslaagd zijn hun naasten te verminken, ze zouden daar wellicht veel beter in zijn en plezier in hebben. Ik heb vrouwen altijd liefde weten geven aan degenen die me pestten of verminkten of minachtten of overspelig waren met vrienden, zij hadden daar plezier in, hun achterbaks gedrag, het liegen in je gezicht, bewijzen hebben, vrouwen beslissen vaak om samen te vergeten en hun scheve schaatsen in de doofpot te stoppen .. Ik werd altijd overgeslagen of getost  en ze gingen er van door met mijn kennissen of vrienden, naar de Ardennen, kust of elders.. ik heb de vrouw op een andere manier leren kennen, het psychisch vermoorden laat ik dus wel aan hen over, ze zijn daar perfect in. Een eerlijke gast wordt belogen en bedrogen, maar leert wel de ware natuur van de vrouwe schoon kennen. Het ligt niet in mijn natuur om onschuldigen te (willen) kwetsen eerder om de misdadigers en misdadige/Ottomaanse groepen te straffen, ook al steekt het gerecht liever de slachtoffers in de cel, wat fout is. Al bij al ben ik toch kunnen groeien en heb ik mijn vijanden deels klein gekregen en één ding weet ik, van mijn kinderen zullen ze af blijven later of ik vermoord ze. Een interessante vraag wie er in fout is, groepspest tegen het individu door mannen, of de vrouw die systematisch liefde geeft aan ‘populaire’ jongens die afgeven op ‘nerd’ achtige individuen, die eigenlijk zo gemaakt worden door de keuze van de vrouw om sommige mannen systematisch te negeren en agressieve of populaire jongens liefde te geven. In werkelijkheid is het iets complexer, maar antwoord is niet altijd voorhande of ge-uit, waarheid en mensen zijn zeldzaam.

En eigenlijk is de oorzaak van mijn horror verhaal te wijten aan het verlangen naar liefde en het idee dat je liefde nodig hebt om te leven, moet je in de eerste plaats jezelf graag zien en als je dat niet doet in combinatie met het feit niet terug te vechten tegen mensen of er van uit te gaan dat ze onbaatzuchtig zijn en geen plezier hebben in het leed van anderen, dan vermoorden ze je met plezier. Als je als ene man iemand graag ziet, een meisje, dan ben je ten dode opgeschreven, want vrouwen en mannen doden eenzaten die moreel vaardig zijn. Rekenen op empathie is hetzelfde als bedelen en die mensen krijgen het minst van al. Ik heb geleerd niet meer te wenen maar terug te vechten, maar met mate en evenwicht. Er zijn genoeg kandidaten om je brood af te pakken.

Depressie indoctrinatie bestaat, depressie niet, maar het verlangen naar liefde in onwetendheid en naïviteit die bestaat wel, op jonge leeftijd besef je niet altijd wat voor negatieve invloed mensen kunnen hebben op je, je wereldbeeld is ook niet volledig en mensen beuken maar op je in. Als je gelooft in diagnosen of mensen hun leugens, dan ga je kopje onder. In mijn situatie heb ik gelukkig geen diagnose of label en ben ik volkomen gezond, behalve dat ik zelf geloofde dat er iets mis met me was, dat mag je nooit doen! Wetende dat het meestal de meest menselijke, intelligente en mooie mensen zijn die worden uitgesloten, bekritiseerd en gelabeld worden door de afgunst en jaloezie van anderen en er daardoor de brui aan geven.

Als individu en slachtoffer zet je een groep mensen het beter betaald als je een groep tegen je hebt toch, want anders doen ze lekker verder met anderen, maar met mate. Er is geen moraal voor het edelmoedige individu al is de waarheid zijn machtigste wapen dat alleen gebruikt kan worden achteraf als het te laat is, ze worden eerder als dader en misdadiger aanzien ook al zijn ze in hun mensenrecht. Alleen een woordvechter krijgt zijn of haar respect. Ik was als 12-jarige onvoldoende ingelicht of voorbereid, ik dacht dat ik tussen mensen ging zitten, maar het waren monsters, dat heb ik veel te laat willen inzien. Ik was een brave moreel vaardige mens tussen de beesten en ik dacht dat het vrienden waren. Door in mijn vroege puberteit geen vrienden buiten school te hebben had ik geen juist wereldbeeld en was mijn hoop weg, ik wilde toch geen kinderen in een wereld zoals die mensen van de sjc klas van vroeger, een soort van omgekeerde wereld, ik leefde in een klein wereldje met kleingeestige mensen. Dat wou ik mijn kinderen niet aandoen, werken om later voor kinderen te voorzien was geen reden meer.
Vroeger zocht ik het probleem of schuld altijd bij mezelf, ik heb veel te laat beseft dat het probleem echter aan mijn omgeving lag en me mijn levensvreugde af nam, sinds ik van die klassen vanaf ben en gestopt ben te geloven in de leugens van psychiaters, ben ik reuzesprongen vooruit gegaan en besefte dat ik nooit aan een probleem leed, maar aan mijn gestoorde omgeving. Psychiaters zetten gewoon de puntjes op de i van het werk van de pesters, daar trappen veel naieve vriendelijke intelligente jonge mannen en vrouwen in terwijl ze eigenlijk baas moeten leren zijn tegen groepsdruk. Als er tussen de pesters mensen zijn die je willen ‘helpen’ denk dan maar twee keer na voor je ze vertrouwt. Mensen zijn zeldzaam

Verliefd zijn en naïviteit vele mannen gaan er aan ten onder, moreel juiste mensen moeten leren vechten, empathie en gevoelig zijn heeft zijn prijs voor het bewustere individu. Ook bewuste gevoelige jongens moeten leren dat vrouwen ook niet meer zo open staan voor emoties poëzie en liefde, sommige vrouwen zijn nu eenmaal minder gevoelig of empathisch en zijn ook meer uit op seks, denk dus na voor je gevoelens krijgt voor een vrouw, niet elke vrouw is empathisch en gevoelig gecentreerd er zijn wel degelijk vrouwen die eerder op seks uit zijn, daar mag je nooit verliefd op worden als man, ze zijn de nummer 1 oorzaak van suïcide bij jonge mannen. Hoe shockerend ook voor de intelligente romantische man, maar de vrouw weet ook wat ze wilt en het zijn niet altijd je gevoelens, pas dus op met sommige vrouwen voor ze je in de fik steken! De romantische man wordt veroordeeld en krijgt geen affectie, maar de politie.
Ook al wilt gij de jonkvrouwe nog een kans geven om haar vroomheid te bewijzen en empathie, lieve jongen die geen affectie kreeg of er toch enorm voor moest vechten, doe geen moeite, want ze nagelt je aan het schavot, ook al geef jij haar als vrijzinnige een kans om het tegendeel te bewijzen.

Ook in mijn verhaal zijn de misdadigers of pesters van weleer nooit gewraakt of veroordeeld geweest, jaren na de feiten is er geen enkele verantwoording, schuld besef of vergoeding. Je zou je kunnen afvragen waarom ik nog moeite doe om iets positiefs te doen voor de officiële maatschappij, maar ik doe het toch na lange trauma verwerking dankzij rust, half en half grijp ik mijn kansen terug om te studeren en te werken ook al lijkt dat absurd met wat ik meegemaakt heb. Ik heb leren vechten en haal mijn energie uit de verantwoordelijkheid om pesters te verdelgen, dat helpt echt. Als je als ene jonge man of vrouw door een groep geviseerd wordt dan kan je zoals ik deed wijselijk de volwassene zijn en er niet op reageren en ook weigeren deel te nemen aan hun kinderachtige intenties en werk als je gepest wordt. Gewoon wegwandelen het kan, het is je recht, maar weet dat als je jouw afval achter je rug niet opkuist dat het wel eens terug op je bord kan liggen. Leer vechten! Kuis een giftige groep achter je op, anders doen ze lekker verder met nieuwe slachtoffers, idem met psychiaters en psychologen.

Veel van de jongeren die intellectuele individuen belagen hebben tevens ouders of familie die werkende zijn in een psychiatrische instelling, probeer achter de beroepen van je belagers te komen, veel kans dat er een psychiatrisch verpleegkundige of psych in de familie zit.
——————————————————————————–

DE ZAAK BRAM

BRAM: Ze zeiden dat het zo’n perfect medicijn was, maar dat was helemaal niet
zo. Ik ben gewoon bedrogen door die mensen.

Mijn naam is Bram en ik ben 15 jaar oud. Op m’n achtste werd ontdekt bij de
Mediant dat ik ADHD bleek te hebben. Ik ben daar een paar keer geweest voor
oefeningen omdat het beter voor me zou zijn. Maar toen ging ik verhuizen
naar Apeldoorn dus m’n dossier moest opgestuurd worden. Maar dat werd helemaal
niet gedaan.ijn vader ging er achteraan waar m’n dossier bleef. Maar het was
gewoon weg. Dat vind ik al een minpunt van Mediant. Want alles moest gewoon
weer opnieuw gedaan worden in Apeldoorn (bij Spatie). En daar had ik toen
helemaal geen zin meer in natuurlijk. Ik was daar erg boos over. Maar het was
toch beter als ik naar Spatie ging, zeiden m’n ouders. Ik werd daar geholpen
door een psychiater. Hij schreef mij medicatie voor (Ritaline). Nou, ik dacht
bij mezelf oké, weet je wel. Ze zeiden dat het zo’n perfect medicijn was, maar
dat was helemaal niet zo. Ik ben gewoon bedrogen door die mensen. Ik kreeg
bijwerkingen, terwijl er geen negatieve bijwerkingen zouden komen – dat staat
in de krant tenminste.

Maar ja, iedereen die ik ken die heeft negatieve bijwerkingen. Ik had geen
eetlust meer, at bijna niks. Terwijl ik voordat ik die medicatie kreeg wel
gewoon goed at. Ik had helemaal geen nachtrust meer door de Ritaline. Ik
slikte die troep wel gewoon, maar het ging veel slechter met mij. Ik leek
net een skelet.

Toen heb ik tegen mijn moeder gezegd dat ik helemaal geen nachtrust meer had
en bijna niet meer at. En ik ging het aangeven bij de psychiater. En nu komt
het ergste. Ze zeiden: ja dat is helemaal normaal.

Dus wat jullie nu allemaal in de krant schrijven is gewoon complete onzin.
Niks geen bijwerkingen. Jullie bedriegen de boel gewoon. Dit kan gewoon niet.
Ritaline is een vette dikke drug. Het is zo verslavend als ik weet niet wat.
Ik ben zelf verslaafd geweest aan drugs, maar Ritaline is gewoon speed. Ik
vind niet dat je dat zomaar, alsof het niks is, aan kinderen kan geven.

Bram, Apeldoorn.

——————————————————————————

DE ZAAK HANS

Me(n)tal Disorder…

In de lente van 2003 raakte mijn gedrag gaandeweg compleet van de rails. Wat
begon als steeds vaker nogal druk met een op hol slaande fantasie groeide
- mede door een situatie met een onbetrouwbare werkgever – uit tot waanideeën,
midder­nachtelijke schreeuwpartijen en een bezoekje van de politie. Zoals een
Amerikaans onderzoeker al in 1969 ontdekte: “Many ‘insane’ recover from their
symptoms when given proper medical treatment, rest…… The ‘insane’ person is
given absolute rest, a secure environment and any needful medical treatment.”
(Vele “krankzinnige” herstellen van hun symptomen wanneer ze de juiste
mediche behandeling, rust… De “krankzinnige” wordt absolute rust geboden,
een veilige omgeving en elke benodigde medische behandeling)Op basis hiervan
ben ik door een grote groep vrienden verzorgd en medisch
van onder tot boven grondig onderzocht.

Helaas duurde het lang voordat de juiste medische diagnose gesteld was en
in mijn waan ben ik op een gegeven moment ontsnapt en (weer) op een politie
bureau terecht gekomen. Van daar ben ik afgevoerd naar een psychiatrische
instelling. En zo begon een periode van 10,5 week op vijf afdelingen binnen
drie instellingen, waar men tijdens het intake gesprek op iedere afdeling
weer dezelfde vragen stelde, die steeds tot dezelfde reactie leidde op al
mijn uitingen van wantrouwen over mijn werkgever en de rol van mijn familie
in mijn opname, het waren allemaal waanideeën.

De enige oplossing die mij geboden werd, waren pillen. Boosheid of verdriet
over bepaalde gebeurtenissen werden niet met een luisterend oor verzacht. Er
werden uitsluitend meer pillen aangeboden. Al snel kreeg last van een aantal
bijwerkingen van de lithium, zoals spiertrillingen. In plaats van het
verminderen van de dosering of kijken naar andere middelen, werden mij extra
andere pillen aangeboden. Als gevolg van de lithium had ik regelmatig
nachtmerries, die acuut ophielden toen ik in protest eens een heel weekend
mijn medicatie niet nam. Toch vond een der verpleegkundigen het op een
bepaald moment nodig om mij te beschuldigen van theatraal gedrag en mijn
woede-uiting over een dergelijke onprofessionele opmerking werd bestraft met
een officiële waarschuwing: een tweede keer zou leiden tot een uur opsluiting
in mijn kamer en een derde keer tot dwangmedicatie.

Het enige gesprek dat aan te merken zou kunnen zijn als een eerste stap in een
poging om via gesprekken iets op te lossen, was een interview waarin
uitgebreid gevraagd werd naar mijn eerste seksuele ervaringen en de manier
waarop ik als kind door mijn ouders werd gestraft. Alsof dat iets te maken
heeft met een arbeidsconflict op 38-jarige leeftijd…

Naast het geven van pillen werden er uitgebreide evaluaties gedaan over mijn
doen en laten. Hierbij werd alles wat enigszins afweek van de gemiddelde mens
direct onder een vergrootglas bekeken en bestempeld tot symptoom van de zgn.
stoornis die men mij had opgeplakt. Of in de woorden van één van de
verpleegkundigen: “Het is nogal Kafkaiaans: als je eenmaal een
etiket opgeplakt hebt gekregen, wordt alles wat je doet vanuit dat etiket
bekeken.” Hoe matig het gehanteerde observatieniveau is, blijkt uit het
volgende: op een gegeven moment had ik tijdens mijn creatieve bezigheden lijm
gemorst op mijn broek, hetgeen er na een aantal keren wassen helaas nog niet
uitging. In mijn patiëntendossier stond al snel de opmerking dat ik “met
etensresten op de kleding” rondliep, hetgeen vervolgens escaleerde tot
“onverzorgd” terwijl ik mij dagelijks tweemaal douchte, iedere dag schoon
ondergoed, schone sokken en een schoon shirt aantrok en wekelijks mijn vuile
kleding waste.

Na enkele weken in de kliniek (vlak voor de Rechterlijke Machtiging aanvraag)
kwam de uitslag van het laatst uitgevoerde medische onderzoeken binnen:
naast een stofwisselingsstoornis bleek ik een mangaanvergiftiging te hebben.
De bijbehorende symptomen kwamen vrijwel 1-op-1 overeen met wat de psychiatrie
beschouwde als het ‘bewijs’ voor hun diagnose van bipolaire stoornis. Vanaf
het eerste moment dat mijn behandelend arts (let vooral op het woord arts!)
geconfronteerd werd met mijn medische probleem, heeft zij categorisch
geweigerd mee te werken aan de behandeling ervan. Het verzoek om mijn
huisarts te bellen werd genegeerd, als mijn huisarts probeerde contact met
haar te leggen was ze nooit bereikbaar en tijdens geen enkel gesprek met haar
gaf ze blijk van enige interesse in die medische situatie – ik had een bepaalde
stoornis en die moest met pillen “behandeld” (lees:onderdrukt) worden.

Ondertussen werd mijn dosering lithium doodleuk verder verhoogd en werd het
gebrek aan effect bij de lagere dosering afgedaan met de twijfel of ik wel
netjes altijd m’n pillen innam. Dat het misschien wel aan mijn stofwisselings-
stoornis zou kunnen liggen was natuurlijk een heel belachelijk idee van mij.
De maximale dosering had vervolgens het effect dat ik heel erg duf werd,
een beetje door de dag hobbelde en de hele avond voor de TV hing. Pas na
overplaatsing naar een andere afdeling werd mijn communicatie hierover
serieus genomen en na eindelijk weer een keertje bloed prikken bleek dat mijn
lithiumgehalte veel te hoog was. Binnen een week werd mijn dosering tweemaal
fors verlaagd (van 1800 via 1400 naar 1000). Bij het ontslag een paar weken
later werd mij op het hart gedrukt dat te snel afbouwen niet goed was en was
het advies om slechts met 100-200 per twee weken af te minderen.

Gelukkig zit er toch een happy end aan het verhaal. De voortdurende druk
van mijn advocaat, vriendenclub en huisarts leidde ertoe dat de kliniek mij
alsnog vóór de uitslag van de RM-aanvraag liet gaan, waarbij ze mijn
verbeterde toestand (waar het ontdekken van de juiste oorzaak al niet goed
voor is) aangrepen om hun werk als geslaagd te beschouwen.

En met de nodige chelatietherapie is mijn mangaangehalte (die later bleek
in combinatie te staan met een te hoog gehalte kwik, alsmede lood) tot een
normaal niveau gedaald, hetgeen enorm heeft bijgedragen aan mijn algehele
gezondheid en welzijn.

Het enige positieve dat de kliniek heeft opgeleverd is dat ik mijn vechtlust
en overlevings­drang stevig getest zijn en deze test goed hebben doorstaan
en dat ik behoorlijk “street wise” ben geworden.

Hans

——————————————————————————-

DE ZAAK CORNELIS

WILLEM; De arts nam mijn moeder apart en waarschuwde haar voor het feit dat
ze “een klein kind thuis zou krijgen”.

Vanaf mijn geboorte heb ik mijn vader gekend als een stille, zwijgzame en
krachtige man die in mijn gedachte, nog het meest qua figuur leek op het
standbeeld van de dokwerker. Dit beeld werd versterkt door het feit dat hij
vrijwel onbewogen en emotieloos leek. Alleen de televisie (het liefst
sportprogramma’s) en voetbal trokken zijn aandacht. Hij leed onder een
voortdurende hoofdpijn. Van mijn jeugdjaren herinner ik mij dat er nooit
lawaai in huis mocht zijn. Met mijn gevoelens kon ik niet bij hem terecht.
Dit was mij nooit verboden, ik deed het gewoon niet. Hij was er simpelweg
het type niet naar.

Toen ik ongeveer twee jaar bezig was met mijn vrijwilligerswerk bij het
Nederlands Comité voor de Rechten van de Mens, kwam ik in contact met een
oude psychiater. Hij had in de jaren vijftig gewerkt in een Amsterdamse
psychiatrische inrichting waar mijn vader had gezeten terwijl mijn moeder
van mij in verwachting was (1955).

Hij vertelde mij dat opstandige patiënten (zoals mijn vader), elektroshocks
ontvingen als strafmaatregel. Ik had hem de bovenstaande symptomen omschreven
en hij verklaarde mij dat “deze symptomen naar alle waarschijnlijkheid
voortvloeide uit deze shocktherapie”. Bij zijn ontslag uit de inrichting had
een arts mijn moeder apart genomen. Ze werd gewaarschuwd voor het feit dat ze
“een klein kind thuis zou krijgen” en “dat ze hem tijdens discussies, “maar
gewoon gelijk moest geven”.

Mijn vader werd blijvend invalide verklaard en heeft tot aan zijn laatste dag,
last gehouden van chronische hoofdpijnklachten. Dit, mijns inziens, ten
gevolge van de “behandeling”, welke in die tijd als wondertherapie was omarmt.
Hij stierf op 08-08-76 maar naar mijn idee hebben ze hem met die elektroshock
“behandeling” eenentwintig jaar daarvoor al geestelijk en emotioneel vermoord.

Dit is mijn persoonlijke mening gebaseerd op mijn ervaring thuis, de
informatie van die arts en de soortgelijke ervaringen van met shocks
behandelde patiënten.

Willem, Amsterdam

——————————————————————————

DE ZAAK BRUNO

Bruno: “In het filmpje staat niet de foto van de betrokken psychiater, maar van iemand die naar mijn vermoeden ongeveer een beetje dezelfde denkwijze had.”
Het verhaal van Bruno is correct en inderdaad, behandelend arts Philippe Van Peteghem werkende in Sint-jan Baptist Zelzate heeft zijn imperium staande samen met zijn mede psychiaters: Dr. De Decker
Dr. Schwemmler, Dr. De Varé, Dr. Van Duyse, Dr. Van Ooteghem, Dr. De Smul, Dr. Krahel, Dr. Afschrift, Dr. Calle, Dr. Van Parys, Dr. Van Assche, etc…

——————————————————————————

DE ZAAK SINT-JAN BAPTIST ZELZATE

De instelling blijft een restant van een dode sekte, niettemin blijven patiënten met een dwangmaatregel en weinig familie een gemakkelijk doelwit als psychiatrische melkkoe. Wetten als gedwongen opname of internering of ter beschikking stelling zijn niet conform met de grondwet van België en de rechten van de mens. Toch worden deze criminele praktijken dagelijks uitgevoerd in België. Leve de vrijheid, we hopen het althans. Leve de Vrijzinnigheid. Mensen worden in Sint-Jan-Baptiste jarenlang vast gehouden onder het mom geestesziek te zijn, terwijl de mensen gewoon wanhopig gemaakt worden en in hun mensenrechten geschonden worden door een katholieke instelling. Ondertussen leveren ze geld op voor de instelling en hoe langer ze gedwongen opgenomen blijven de langer Sint-Jan Baptist geld in hun zakken kan stoppen. Mensen onder controle houden ahv zware medicijnen en indoctrineren met leugens over psychisch ziek zijn zonder enig afdoende bewijs is moordend voor een mens zijn persoonlijke integriteit. Mensen moeten ten alle tijden kunnen beslissen over hun vrijheid. Een gedwongen opname zorgt jaren nadien nog voor nachtmerries en trauma, vooral opname afdelingen zijn bijzonder stresserend.

——————————————————————————–