Frauduleuze diagnose

Het mag voor de hand liggen, maar om legaal medicijnen voor te schrijven, moet een dokter komen tot een overeengekomen diagnose, een standaard om mee te handelen met een lijst van legitieme fysieke symptomen waar overeenstemming over is bereikt. Dit is niet het geval in de psychiatrie. Psychiater Joseph Glen mullen van de HarvardMedical School legt uit: “In de geneeskunde bestaan er strikte criteria voordat een conditie een ziekte genoemd mag worden. Naast een voorspelbaar pakket van symptomen, moet de oorzaak van de symptomen of enig begrip van hun fysiologische functie zijn vastgesteld. Deze kennis verheft de diagnose tot de status van een erkende ziekte. Koorts is bijvoorbeeld geen ziekte, het is enkel een symptoom. Als er geen fysiologische oorzaak bekend is voor een groep symptomen die regelmatig bij veel verschillende patiënten wordt waargenomen, spreekt men van een syndroom, niet van een ‘ziekte’.”

1. In de psychiatrie “hebben we nog geen bewijzen van zowel de oorzaak als de fysiologie voor één enkele psychiatrische diagnose. De diagnoses worden stoornissen genoemd omdat er geen ‘ziekten’ zijn vastgesteld.”
2. Artsen van naam zijn het erover eens dat er, voor het nauwkeurig diagnosticeren en genezen van een ziekte, een tastbare, objectief vast te stellen, fysieke afwijking kan worden vastgesteld via tests, zoals onder andere bloed- of urineonderzoek, röntgenfoto’s, hersenscans of biopsie. Het is de consensus van veel medische professionals dat, in tegenstelling tot wat de psychiatrie beweert, er geen wetenschappelijk bewijs bestaat dat bewijst dat “geestelijke stoornissen” “ziektes van de hersenen” zijn of dat een chemische onevenwichtigheid in de hersenen ervoor verantwoordelijk is. D r. Ty C. Colbert, stelt: “We weten dat het model van de chemische onevenwichtigheid[als oorzaak] voor geestelijke ziektes nog nooit wetenschappelijk is bewezen.”
3. De ontwikkeling van de zesde editie van de International Classification of Diseases (ICD) van de WorldHealth Organization in 1948 waar voor de eerste keer psychiatrische stoornissen (als ziekten) werden opgenomen, en de publicatie van de Diagnostic and StatisticalManual for Mental Disorders (D S M) door de  American Psychiatric Association (APA) in 1952 in de V.S. zorgde ogenschijnlijk voor een diagnostisch systeem. Echter, een “stoornis” kwalificeert hiervoor door het bereiken van consensus, dit stelt niet meer voor dan het opsteken van handen door “deskundigen”. De vraag die gesteld wordt, is: “Vindt u dit een stoornis of niet? Het is duidelijk dat mensen geestelijke problemen kunnen ervaren en hulp nodig hebben. De professoren Herb Kutchins en Stuart A. Kirk, de schrijvers van het boek Making us Crazy, waarschuwen: “Het grote publiek kan het prettig vinden dat er een psychiatrisch handboek bestaat, dat hen doet geloven dat de hardheid, de wreedheid en de pijn in hun leven en in de maatschappij verklaard kunnen worden met een psychiatrisch etiket en verholpen kunnen worden met een pil. Natuurlijk zijn er problemen in overvloed waar we op talloze manieren meeworstelen… maar zit het leven niet zo in elkaar? Veel te vaak heeft de psychiatrische bijbel ons voor gek verklaard terwijl we alleen maar menselijk waren . ”
4. Met de DSM heeft de psychiatrie de beschikking overeen uitgebreide lijst van zogenaamde geestelijke stoornissen en voor elk van deze kan op legale wijze een psychiatrische drug worden voorgeschreven .

‘Ziekten’ volgens de opinie van de psychiatrie.

Heb je ooit gehoord van de volgende geestelijkestoornissen: leesstoornis, ontwrichtende gedragsstoornis, stoornis in de schriftelijke uitdrukkingsvaardigheid, rekenstoornis, cafeïnevergiftigingsstoornis, nicotine ontwenningsstoornis, de “niet meewerken aan de behandelingstoornis” of “lichamelijke mishandeling van een kind” en “het seksueel misbruik van een kind” als geestelijke problemen? Dit zijn enkele van de 374 geestelijke stoornissen die opgesomd worden in de Diagnostic and Statistical Manual for MentalDisorders (DSM-IV) van de American Psychiatric Association (APA) of in de sectie over geestelijke stoornissen van de International Classification ofDiseases (ICD) van de World Health Organization. Afgeschilderd als diagnostische hulpmiddelen, worden de DSM en de ICD niet alleen gebruikt om geestelijkeen emotionele verstoringen te diagnosticeren en “behandeling” voor te schrijven, maar ook om gevechten over de voogdij van kinderen te beslechten, discriminatiezaken gebaseerd op een vermeende psychische handicap op te lossen, bewijsmateriaal aan rechtszaken toe te voegen, onderwijs te wijzigen en nog veel meer. Inderdaad wordt, wanneer er een psychiatrische mening wordt gevraagd ofgegeven, de DSM of ICD tevoorschijn gehaald en steeds meer geaccepteerd als het laatste woord over geestelijke gezondheid,geestelijke gestoordheid en zogenaamde geestelijke ziekten. De Canadese psycholoog Tana Dineen rapporteert dat, “In tegenstelling tot medische diagnoses die een aannemelijkeoorzaak, gepaste behandeling en waarschijnlijke prognose geven, de stoornissen die worden genoemd in de DSM-IV [en ICD-10] tot stand gekomen zijn door consensus in een groep, letterlijk door een stemming onder commissieleden van de APA, voornamelijk ontwikkeld om rekeningen uit te kunnen schrijven.

“Het maken van lijsten met gedrag, 
het plakken van medisch klinkende etiketten op
de mensen die dat gedrag vertonen en 
vervolgens de aanwezigheid van dit gedrag
gebruiken om te bewijzen dat ze de ziekte
hebben, is wetenschappelijk betekenisloos. Het
zegt ons niets over oorzaken of oplossingen.
Het creëert echter wel het geruststellende
gevoel dat er iets medisch aan de hand is”.
— John Read, docent in de psychologie aan de Universiteit
van Auckland in Nieuw-Zeeland

1. “Wetenschap-via-meerderheid-van-stemmen” is een procedure die voor een leek net zo verbazingwekkend is als voor deskundigen uit andere takken van de gezondheidszorg die de vergaderingen, waar gestemd wordt over de DSM, hebben meegemaakt. “Geestelijkestoornissen worden vastgesteld zonder enige wetenschappelijke basis of procedure,” zei een psycholoog die een DSM-vergaderingmeemaakte. “Het lage niveau van intellectuele inspanning was gewoon shockerend. Diagnoses werden ontwikkeld via een meerderheid van stemmen en dat ging niet veel anders dan wij een restaurant zouden uitkiezen. Vervolgens wordt het in een computer gezet. Misschien zegt het iets over onze eigen naïviteit, dat wij in de veronderstelling verkeerden dat er tenminste een poging gedaan zou worden om de zaken wetenschappelijk te benaderen.”

2. In 1987 kwam de “zichzelfopofferende persoonlijkheidsstoornis” als voorlopige benaming in het boek terecht. Deze werd gebruikt om mensen te beschrijven die “zichzelf opofferden”, in het bijzonder vrouwen, die zogenaamd carrières of relaties kozen die waarschijnlijk in een teleurstelling zouden eindigen. Deze “stoornis” stuitte op zoveel protest bij vrouwen, dat hij vervolgens weer uit de DSM-IV werd weggestemd.

3. Lynne Rosewater, een psycholoog die een DSM vergadering bijwoonde, die voorgezeten werd door psychiater Robert Spitzer (één van de invloedrijkste mensen die het handboek hebben vormgegeven), rapporteerde: “… zij discussieerden over een criterium voor de Masochistische Persoonlijkheidsstoornis en toen zei de vrouw van Bob Spitzer [eenmaatschappelijk werkster en de enige vrouw aan Spitzer’s kant op die vergadering]: “Ik doe dat ook wel eens”. Vervolgens zei hij: “OK, dan laten we dat maar weg”. Als je dat zo ziet dan denkje toch: “Wacht eens even, en wij zouden hen niet mogen bekritiseren omdat dit een ‘wetenschap’ is?”

4. Dr. Margaret Hagen, psycholoog en schrijver van Whores of the Court: The Fraud of Psychiatric Testimony and the Rape of American Justice, is duidelijk als ze het heeft over het echte motief achter het DSM-stemsysteem: “Als je niet met een diagnose op de proppen kunt komen, kun je geen rekeningen sturen.”

5. Volgens de professoren Herb Kutchins en Stuart A. Kirk, schrijvers van Making Us Crazy: “heeft de psychiatrische bijbel ons veel te vaak gek verklaard, terwijl we alleen maar menselijk waren”. De ‘bittere pil’ is dat de DSM heeft “geprobeerd om te veel menselijke problemen te medicaliseren.”

6. Kutchins en Kirk stellen verder dat mensen “misschien valse geruststelling krijgen uit een diagnostisch psychiatrisch handboek dat het geloof aanmoedigt in de illusie dat de wreedheid, onmenselijkheid en de pijn in hun leven en in hun omgeving kunnen worden verklaard door een psychiatrisch etiket en kunnen worden uitgebannen met een pil. Natuurlijk zijn er veel problemen, die kunnen we allemaal hebben, en er bestaan ontelbare complexe manieren waarmee we ze proberen op te lossen. Maar kan het leven ook anders zijn?” Paul R. McHugh, professor in de psychiatrie aan de medische faculteit van de Johns Hopkins Universiteit, zei dat vanwege de DSM: “onrustige, ongeduldige mensen ervan overtuigd raken dat ze een ‘aandachtstekortstoornis’ hebben; bezorgde, waakzame mensen denken dat ze lijden aan een posttraumatisch stress syndroom; eigenwijze, ordelijke, perfectionistische mensen denken dat ze een obsessieve compulsieve stoornis hebben; verlegen, gevoelige mensen denken dat ze een vermijdende persoonlijkheidsstoornis ten toon spreiden, of sociale fobieën hebben. Allemaal hebben ze geleerd dat wat eigenlijk persoonlijke kenmerken zijn, medische problemen zouden zijn, en dat die als zodanig met psychiatrische drugs moeten worden opgelost. En, het meest zorgwekkend van alles, waar ze ook kijken vinden dergelijke mensen psychiaters bereid, zelfs gretig, om hen van dienst te zijn…. In haar nieuwste liefde voor symptomatische drukknop geneeswijzen is de psychiatrie niet alleen intellectueel, maar ook spiritueel en moreel de weg kwijt geraakt.”

7. In juni 2004 schreef John Read, senior universitair docent psychologie aan de Universiteit van Auckland, Nieuw Zeeland:“Meer en meer problemen zijn opnieuw gedefinieerd als ‘stoornissen’ of ‘ziekten’, zogenaamd veroorzaakt door genetische vatbaarheid en biochemische onevenwichtigheden. Gebeurtenissen in het leven worden gedegradeerd tot niet meer dan de lont in de onderliggende biologische tijdbom. Je heel verdrietig voelen is een ‘depressieve stoornis’ geworden. Je te veel zorgen maken is ‘ongerustheidstoornis’. Te veel gokken, te veel drinken, te veel drugs gebruiken of te veel eten zijn ook ziekten. Evenals te weinig eten, te weinig slapen of te weinig seks hebben. Pijnlijk verlegen zijn is ‘vermijdende persoonlijkheidsstoornis’ geworden. Het in elkaar slaan van mensen is ‘een periodieke explosievestoornis’. Ons Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders heeft 886 bladzijden met dit soort ziekten. Het maken van lijstenmet gedrag, het plakken van medisch klinkende etiketten op demensen die dat gedrag vertonen en vervolgens de aanwezigheidvan dit gedrag gebruiken om te bewijzen dat ze de ziekte hebbenis wetenschappelijk betekenisloos. Het zegt ons niets over oorzaken of oplossingen. Het creëert echter wel het geruststellendegevoel dat er iets medisch aan de hand is.”

8. Er wordt in de samenleving zo breed op de DSM vertrouwd, dat deze een aura van wetenschappelijkheid heeftgekregen. Miljoenen mensen gebruiken dit boek tegenwoordigen geloven in de diagnostische betrouwbaarheid ervan, terwijlze niet één moment het vermoeden hebben dat de hele aannameen het systeem zelf frauduleus zijn. Deze mensen lopen hetrisico dat ze ernstig verkeerde, zelfs fatale beslissingen nemenin hun eigen leven of in het leven van anderen.Deze publicatie vult het grote en opzettelijke gat dat depsychiatrische propaganda achter laat in haar belangrijksteaanspraak op “wetenschappelijke” faam, de DSM.

Hoogachtend,

Jan Eastgate

Woordvoerder

Citizens Commission on Human Rights International