30 Januari 2012

Amerikaan wordt twee jaar ‘vergeten’ in isoleercel

Stephen Slevin werd in augustus 2005 door twee agenten van de staat New Mexico met z’n auto langs de kant gezet. Volgens de agenten zat Slevin dronken achter het stuur en mogelijk reed hij in een gestolen auto rond. Slevin werd gearresteerd en opgesloten. Volgens artsen was hij, als psychiatrische patiënt, depressief. Het gevangenispersoneel was naar eigen zeggen bang dat hij zelfmoord zou plegen en sloot hem op in de isoleercel.

Daar bleef hij 22 maanden lang zitten, zonder dat er veel naar hem omgekeken werd. Pas in juni 2007 verscheen hij voor de rechter, die hem meteen vrij liet. Slevin was toen al een derde van zijn gewicht kwijt. Zijn fysieke toestand was lamentabel. ‘Al die tijd had hij zich niet mogen wassen’, zegt zijn advocaat. ‘Toen hij tandpijn kreeg, moest hij zelf zijn tand trekken.’

Volgens de advocaat was het gerecht vergeten dat Slevin opgesloten zat, omdat niemand zijn borg betaalde. Slevin sleepte de gevangenisdirectie voor de rechter en die kende hem nu een schadevergoeding van 22 miljoen dollar (16,6 miljoen euro) toe, wegens verregaande verwaarlozing. Het plaatselijke gerecht, dat in beroep gaat, wil voorlopig geen commentaar geven.

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=GNK3LG7D8

12 Januari 2012

Psychiaters willen meer macht over patiënten zelfs na een psychiatrische behandeling(mishandeling).

Het idee om patiënten (die niet moeten hebben van psychiatrische behandeling en dit zelf niet meer durven zeggen uit schrik verlenging te krijgen van hun (gedwongen) opname), nog langer in bedwang te houden is gewoon walgelijk. Het meervoudig provoceren van patiënten met hun rechten af te pakken en hun niet vrij te laten kan aanleiding geven tot represailles. Om den duur gaan mensen buiten hun zinnen niet omwille van hun geestestoestand maar door het getreiter van de psychiatrie in combinatie met een gedwongen opname. Psychiaters rechtvaardigen dat ‘patiënten’ aanslagen gaan plegen om het afpakken van hun vrijheid te wreken. Psychiaters spelen met vuur en maken onschuldige gezonde mensenlevens kapot, hun de macht geven om na een psychiatrische ‘behandeling’ mensen nog in bedwang te houden is misdadig en tegen de rechten van de mens. CCHR roept op tot kalmte en wenst dat ‘patiënten’ of slachtoffers ten alle tijde over hun vrijheid moeten kunnen beschikken.

De argumenten die Geert Dom(voorzitter Vlaamse psychiaters) aanhaalt zijn echt wel innovatief, men wil alle gegevens van patiënten kunnen delen en databanken opstellen van mensen die zogezegd geestesziek zijn of verslavingsproblematiek hebben. Het argument dat de psychiaters aanhalen is dat ze in de toekomst wetenschappelijker willen werken. Dit moet dan toch wel iets uniek zijn in de geschiedenis van de psychiatrie dat ze eens wetenschappelijk te werk zullen gaan. De laatste tweehonderd jaar is hun vakgebied alleen maar opgebouwd uit leugens, speculatie en onsamenhangende theorieën. Hun onwetenschappelijke diagnosen zijn en worden nog altijd gebruikt om mensen te stigmatiseren, te overmachtigen en maken tevens vele gezonde mensen neerslachtig, kwaad of verontwaardigd. Dat ze nu de populatie die ze willen overmachtigen of onder controle wensen te houden, ‘wetenschappelijk’ willen onderzoeken is niet alleen absurd, het is een voortzetting van het Nazisme uit de jaren 40′. Het kan ‘patiënten’ alleen maar ten gunste komen dat hun gegevens versplinterd zijn en de deontologie gerespecteerd wordt, het plan van de Vlaamse vereniging om hun beroepsgeheim massaal te delen dient alleen maar om patiënten die in opspraak komen tegen de mishandeling die hij of zij ondergaan, makkelijker onder controle te houden. Mensen of patiënten moeten ten alle tijde kunnen beslissen wat er met hun gegevens gebeurt, als zij hun gegevens verwijderd wensen dan moet dit mogelijk zijn.

12 December -

Een ziekte moet je weten te verkopen

Probeert de farma-industrie ons allemaal ziek te verklaren?

AMSTERDAM – Blijft u te lang rouwen? Vlekken op de teennagels? Humeurig? Dan bent u ziek. Echt waar. Draal niet. Neem een pilletje!

Van onze redacteur

Ze sloegen mekaar vrolijk met gloednieuwe ziektes om de oren, de artsen en wetenschappers die in Amsterdam verzameld waren voor de conferentie Selling Sickness. ‘Ik heb nog wat last van post-vakantie motivationeel deficit (PVMD)’ zei Ruud Coolen van Brakel, de organisator van de conferentie. ‘Daar moet dringend een pilletje tegen komen.’ Om te lachen, maar met een bezorgde ondertoon.

Coolen van Brakel leidt het Nederlandse Instituut voor Verantwoord Medicijngebruik en hij en de meeste andere deelnemers aan de conferentie wilden precies aanklagen hoe de farmaceutische industrie de mensen ingebeelde of opgeklopte ‘ziektes’ probeert aan te praten, om er vervolgens pillen tegen te verkopen. En hoe die industrie moeiteloos de media en patiëntenorganisaties voor haar kar spant om zoveel mogelijk mensen te overtuigen dat ze ‘ziek’ zijn.

Dat post-vakantie motivationeel deficit is niet eens zo vergezocht, vergeleken met wat de industrie écht uit haar mouw tovert. Gevoelens van rouw die langer dan twee weken na het overlijden van een naaste aanhouden bijvoorbeeld – binnenkort misschien erkend als ziekte, met een chique afkorting én bijhorende aanbeveling voor een antidepressivum of een dure therapie. Of vlekken op de teennagels. Of af en toe geen zin in seks hebben. Binnenkort is er niemand meer níet ziek.

Geen zin in seks

De Australische medisch journalist Ray Moynihan vertelt hoe de farmaceutische industrie de ziekte female sexual dysfunction (FSD) op de kaart probeert te zetten. Beter bekend als hypoactive sexual desire disorder (HSDD) – gewichtig klinkende afkortingen voor soms geen zin hebben in seks. Als mensen dat normaal vinden en er zich geen zorgen over maken, dan kopen ze er ook geen medicijnen tegen. Dus moet ervoor gezorgd worden dat ze het niet meer normaal vinden en dat ze zich er zorgen over beginnen te maken. Dan kan het volgende blockbustermedicijn aan zijn commerciële opmars beginnen.

Om die ‘bewustwording’ van de toekomstige patiënten/klanten te realiseren, worden de media bestookt met verontrustende, wetenschappelijk ogende studies. 43 procent van de Amerikaanse vrouwen zou aan FSD lijden, volgens een van die studies. De media herhalen onophoudelijk die alarmerende getallen, klaagt Moynihan, maar als je nagaat welke wetenschap er in feite achter schuilt, dan blijkt die vaak van een armzalige kwaliteit. ‘Dat getal van 43 procent kwam uit een enquête met vragen zoals “Hebt u een van de voorbije jaren een periode gehad waarin u een tijdje geen zin had in seks?, Één keer “ja, antwoorden, en je werd als FSD-lijder geteld.’

Playboymodel

Veel van die studies zijn door bedrijven betaald én uitgevoerd. Onafhankelijke studies vinden veel lagere percentages (zes procent in een Britse studie). Maar bedrijven weten veel beter hoe ze hun studies in de media moeten krijgen. De Duitse farmareus Boehringer Ingelheim begon een campagne om het publiek te ‘informeren’ door het ex-playboymodel Lisa Rinna in te schakelen. Dat volstond om CNN te halen; een kniesoor die zich dan nog vragen stelt over de wetenschappelijke methodiek van de studie.

Daar komt bij dat de medicijnen die de industrie probeert te pushen voor FSD- of HSDD-lijders helemaal niet zo goed werken. Viagra, dat ooit veelbelovend leek om vrouwen zin te doen krijgen, blijkt dat niet beter te doen dan een placebo. Testosteron werkt wél, een beetje – gemiddeld één keer extra seks per maand – maar het doet dat ten koste van reële neveneffecten (waaronder haargroei op ongewenste plaatsen, waar dan natuurlijk weer dure behandelingen voor bestaan). Flibanserin, dat rechtstreeks op de vrouwenhersenen zou inwerken, werd in 2010 door de fabrikant, Boehringer Ingelheim, teruggetrokken nog voor het op de markt kwam, na een negatief advies van de Amerikaanse Food and Drug Administration.

‘Je ziet hetzelfde bij vele ziektes’, zegt Moynihan. ‘De definities zijn de voorbije jaren veel ruimer geworden. Wat we nodig hebben zijn commissies die de definities van ziektes opstellen, en die commissies moeten vrij zijn van belangenconflicten.’ Daar wringt het schoentje, want nogal wat op het eerste gezicht onafhankelijke professoren of andere academische experts hebben wel eens studies uitgevoerd voor de industrie, of zich laten betalen als consulent.

Reclame voor ziekte

De farma-industrie heeft een hele trukendoos om de wereld te overtuigen van het bestaan van een nieuwe ziekte. Zoals snoepreisjes: artsen worden uitgenodigd naar gesponsorde conferenties over de nieuwe ziekte. Diezelfde artsen worden bezocht door vertegenwoordigers, die niet alleen geneesmiddelen aan de man proberen te brengen, maar impliciet ook de diagnoses die tot het gebruik van die middelen gaan leiden.

Nog een techniek: royale sponsoring voor patiëntenorganisaties en van zoveel mogelijk activiteiten rond een ziekte. Elke ziekte waarvoor een lucratief medicijn op de markt is, heeft tegenwoordig een jaarlijkse ‘dag van…’. De industrie betaalt de pr-firma die de media bestookt met berichten daarover. Massale aandacht gegarandeerd, en weer zoveel duizend mensen méér die zich gaan afvragen of ze misschien lijden aan HSDD of een andere modeziekte. Als je geen rechtstreekse reclame mag maken voor een medicijn, dan maak je toch gewoon reclame voor de ziekte? De ongeruste potentiële patiënt vraagt raad aan zijn arts, die van tevoren deskundig bewerkt is door de fabrikant.

Nog een slimme techniek van de fabrikanten om artsen (en patiënten) te bewerken, is het uitvoeren van overbodige klinische studies. Nog los van het eventuele resultaat van zo’n studie, en de media-aandacht die daarmee gescoord kan worden, levert ook gewoon het verrichten van zo’n studie al wat op. Bij een studie kunnen gemakkelijk honderden of duizenden artsen en nog vele keren meer patiënten betrokken zijn. Allemaal worden die bewust gemaakt van het bestaan van de ziekte en haar medicijn. Het is in de sector een publiek geheim dat sommige ‘klinische studies’ voorgesteld als tests van medicijnen, in feite vooral marketingacties zijn.

Niemand normaal

De toestand lijkt het ergst te zijn in de psychiatrie. Daar wordt momenteel hard gewerkt aan een nieuw handboek met definities en criteria om te bepalen of iemand aan een psychiatrische aandoening lijdt, een boek dat bekend staat als de DSM-5.

Allen Frances, emeritus hoogleraar psychiatrie aan de Duke University in North Carolina en de voorzitter van de commissie die de vorige editie van het handboek, de DSM-IV heeft opgesteld, vreest dat het in de nieuwe editie de spuigaten zal uitlopen met de definities.

‘De psychiatrie heeft zich te ver uitgebreid tot op het domein van het normale’, vindt Frances. ‘Nu al voldoet 25 procent van de Amerikanen aan minstens een van de definities. We komen stilaan op het punt waar het onmogelijk is om door het leven te komen zonder een of andere geestesziekte.’

Een voorbeeld van een nieuwe psychiatrische ziekte is psychosis risk syndrome, dat wil zeggen: het risico om misschien psychotisch te gaan worden. Daar zit een goed idee achter: dat het nuttig kan zijn om er vroeg bij te zijn. Maar, zegt Frances, ook een belangrijk nadeel: voor elke goede vroege diagnose zijn er drie mensen die voor niets ongerust worden gemaakt, en die voor niets antipsychotische medicijnen krijgen.

Nog een voorbeeld: mixed anxiety depression. Frances omschrijft het als ‘de pijn en het verdriet van het leven van alledag’. Of: minor cognitive disorder, dat wil zeggen: symptomen die doen denken aan een vroeg voorstadium van de ziekte van Alzheimer, zoals af en toe een naam vergeten. Of temper dysregulation disorder (humeurigheid). Wie in de rouw is, mag zich van de oude DSM-IV twee maanden slecht voelen zonder een etiket opgeplakt te krijgen. Voor de nieuwe DSM-5 is dat nog twee weken; daarna ben je officieel depressief, en na zes maanden heb je PGD (prolonged grief disorder).

‘De bedrijven hebben geleerd dat de beste manier om een medicijn te verkopen de diagnose verkopen is’, zegt Frances.

Over- of onderdiagnose?

Niet iedereen is het eens met de kritiek van Frances en zijn medestanders. Volgens het European College of Neuropsychopharmacology is het probleem in feite net het omgekeerde: er worden te weinig mensen gediagnosticeerd en de industrie maakt te weinig medicijnen. Volgens een studie in opdracht van die organisatie lijdt 38 procent van de Europeanen aan een of andere vorm van geestesziekte (waaronder depressie, angststoornissen, slapeloosheid, alcoholisme en dementie), en krijgt slechts een gedeelte daarvan een adequate behandeling (DS 6 september). Bovendien, vinden de neuropsychofarmacologen, investeert de industrie veel te weinig in de ontwikkeling van nieuwe psychiatrische medicijnen.

De farma-industrie verwerpt de kritiek dat ze het publiek steeds nieuwe ziekten probeert aan te smeren. Een ‘ziekte verkopen’ is in werkelijkheid niet mogelijk, volgens Brian Ager, de directeur van de Europese Federatie van de Farmaceutrische Industrie, ‘door de regulering, die al heel zwaar is voor onze sector’.

In tegenstelling tot vele critici van de farma-industrie vindt Allen Frances niet dat het de commerciële druk is die allesbepalend is voor het uitdijen van de ziektedefinities. ‘Het grootste probleem zijn de stokpaardjes van de experts’, zegt Frances. ‘Die experts zijn vooral bezig met te proberen “vals negatief, te vermijden.’ Dat wil zeggen: zorgen dat er toch vooral nooit een diagnose gemist wordt bij iemand die echt ziek is. Aan de nadelen van ‘vals positief’, dat wil zeggen iemand ziek verklaren die helemaal niet ziek is, wordt veel minder aandacht besteed. En daarom worden de definities steeds ruimer gemaakt.

Ongetwijfeld zijn er mensen die écht aan een probleem lijden in de stijl van temper dysregulation disorder, en die verdienen het om geholpen te worden. Maar in een overenthousiaste poging daartoe worden nu talloze mensen onterecht ziek verklaard.

Of een medicijn echt werkt, wordt tegenwoordig goed getest, zegt Frances, maar de diagnoses zijn veel meer nattevingerwerk. ‘Eigenlijk zouden definities en diagnoses aan hetzelfde niveau van controle onderworpen moeten worden als de werkzaamheid van medicijnen.’ Maar hoe dat in de praktijk in zijn werk zou moeten gaan, daar heeft Frances ook niet meteen een antwoord op.

Wel is duidelijk, vindt hij, dat het opstellen van definities in de toekomst niet meer alleen aan experts op het nauwe psychiatrische vakdomein kan worden overgelaten. Er zal ook input nodig zijn van experts in volksgezondheid en van de samenleving als geheel. ‘Misschien met een Wikipedia-pagina?’ suggereert hij. En in elk geval moet er ook gekeken worden naar de nadelen van het invoeren van nieuwe ziektes, niet meer alleen naar de voordelen.

bron: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=RG3JH8I7&word=farma-industrie

7 Mei 2011

Maandag 11 April 2011 – Brochure: Terrorisme en psychiatrie

Wellicht zal Tristan in zijn jeugd geminacht en gepest geweest zijn, daardoor kreeg hij misschien suicidale neigingen, een gedwongen opname van 2 weken is al voldoende om eens goed om je heen te schieten. Neen we kunnen het niet maatschappelijk aanvaarden, maar het is begrijpbaar. Ergens heeft de man toch een statement gezet dat het drogeren en gedwongen opnemen van mensen moeten stoppen. Een offer van 6  + ’1′ mensen levens. Misschien was er sprake van SSRI disscontinuation syndrome, maar bij alle schietpartijen is er altijd één gemeenschappelijke component die de aanleiding geeft.

In het artikel staat een verwijzing dat er problemen waren met zijn ex vriendin, het is niet de eerste keer dat een vrouw een jongen kapot of gek maakt, misschien had hij beter zijn ex neergeschoten mocht zij de aanleiding geweest zijn al is dit nogmaals zinloos geweld. Misschien waren zijn daden gerechtvaardigd en hebben ze met zijn allen Tristan veel leed aangedaan, dan heeft hij zich toch gewraakt. Merk ook het artikeltje van de twitteraar op die schreef dat hij Tristan zou overtreffen en tijdens de nacht overvallen werd door een groepje flikken.  Een echte schande voor de vrijemeningsuiting en ergens heeft die twitteraar gelijk. Mensen zouden het moeten aankondigen als ze eens lekker in het rond gaan schieten ipv out of the blue. Een soort van nieuwe flash mob.

Mensen moeten gewoon eens leren om elkaar graag te zien of toch niet een individu te minachten, vrouwtjes en eenzaatjes moeten hun mannetje leren staan in de moderne maatschappij, daarom hoef je nog niet in het rond te gaan schieten. Een individu mag een groep minachten, maar een groep mensen mag een individu niet minachten. Laten we allen wat vredelievender met elkaar omgaan, geen ssri’s die mensen drogeren, geen gedwongen opnames die moordpartijen rechtvaardigen, geen gepest meer van een groep mensen tegen het individu die luiheid rechtvaardigt. Ergens is het belangrijk dat mensen beseffen dat als ze zelfmoord plegen de echte oorzaak niet wordt weggenomen en mensen slachtoffer blijven van de resterende psychopaten, Tristan heeft toch leren vechten, mensen die suicidaal zijn hebben meestal te lijden onder hun omgeving, door gewoon zelfmoord te plegen, stop je de echte stressoren niet. Terugvechten is de boodschap, maar wel op een constructieve manier en niet op een destructieve manier zoals deze malloot deed.

Er zou in ieder geval eens een algemeen wapen verbod moeten komen in Nederland.

Tristan was wellicht een gekleineerd genie, de maatschappij was zijn wraak waardig, al had hij beter iets legaals en constructiefs gedaan.

Woensdag 23 Maart 2011 Brochure: Terrorisme en psychiatrie

Kim De Gelder – Jarenlang trachtten de ouders van Kim om hem geestesziek te laten verklaren, depressief te labelen en te dwingen tot psychiatrische of psychologische behandelingen. Na jaren van psychisch misbruik door zijn ouders is het hem te veel, hij gaat alleen wonen en probeert zelfstandig een eigen leven op te bouwen, maar het lukt niet om te ontsnappen aan de macht van zijn familie. Zijn ouders willen hem laten colloqueren of gedwongen laten opnemen in de psychiatrie omdat hij zogezegd geestesziek is. Ergens kan dit wellicht de oorzaak zijn van de moorden die kim pleegde in Fabeltjesland, jarenlang is hij mishandeld en verloochend door zijn ouders, misschien zelfs al als kind en uit woede frustratie en verdriet is hij gekraakt en heeft zich gewraakt op de kinderen van Fabeltjes land als wraak tegen wat zijn ouders hem aangedaan hebben en als wraak tegen de maatschappij. Hij heeft een offer gebracht door die kinderen te doden, ze hebben hem wellicht vroeger heel veel gepest en gekleineerd en dit is het gevolg van de pesterijen die kim ondergaan heeft in zijn jeugd, dat ook zijn ouders hem verloochende was er wellicht te veel aan, dat hebben de kinderen van Fabeltjes land hun bekocht. Zijn daden zijn niet te rechtvaardigen, maar zijn wellicht een consequentie van jarenlange terreur door zijn ouders en machtsmisbruik via een psychiater.

“Hij was er van overtuigd dat zijn eten vergiftigd was” > De moeder van Kim De Gelder is een psychiatrisch verpleegkundige, wou zij een anti-psychotica of neuroleptica in zijn eten draaien, was deze angst van Kim terecht?

“Kim dacht dat hij voor de politie werkte” > Wou hij zijn ouders behoeden of ontmoedigen om iets misdadigs te doen door hen te beliegen dat hij voor de politie werkte?

“S’ nachts stond kim op en kwam binnen in onze kamer”> Gebeurde er misschien iets dat niet mocht in die slaapkamer, waren er nachtelijke ruzies tussen de vader en moeder van Kim?

In dit artikel uit het Nieuwsblad van 23 maart zijn tal van aanwijzingen dat Kim de Gelder door zijn ouders misbruikt is en zijn ouders hem psychisch mishandelden.

Een gewaagd standpunt van de webmaster van cchr:

Dankzij dat Kim De Gelder die kinderen vermoorde, zullen de pesters van Kim De Gelder misschien eens 2 keer nadenken voor ze nog eens een doelwit uitkiezen, spijtig dat het zo ver moest komen om de pesters van Kim De Gelder te signaliseren, hopelijk waren het jonge familie leden van Kim De Gelder zijn pesters, dan was er toch iets rechtvaardigs aan de dood van deze onschuldige kinderen.